Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna…

Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna…

Mt 14,15: A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności».

Mt 14,13-21

Apostołowie dostrzegli u ludzi słuchających Chrystusa potrzebę pożywienia, wypoczynku, snu, schronienia przed nocą; być może także widzieli ich pragnienia nadziei, zdrowia, uczenia się, inspiracji i wzbogacania życia, zrozumienia i doświadczania rzeczy duchowych, przynależności i wspólnoty z Nauczycielem. To potrzeby skłoniły rzesze do poszukiwań, wędrówek z chorymi bliskimi i wytrwania w upale wielu godzin… Uczniowie mają poczucie odpowiedzialności za tłum więc na swój sposób starają się zaradzić wyzwaniom, które przynosi zbliżającą się noc. Jezus zachęca ich jednak do większej kreatywności i samodzielnych prób zaspokojenia ludzkiego głodu. I choć początkowo -koncentrując się na swoich brakach materialnych- zbyt dosłownie rozumieją Chrystusa, przekonują się wkrótce, że Jemu chodzi o proste i pokorne zawierzenie… Oddanie Mu tego, co mają -jak niewielkiej ilości chleba- sprawia cud rozmnożenia… W rękach Jezusa nawet drobiazg staje się niewyczerpanym bogactwem.

„Ufajmy! Należymy do tych, których Ty, o Jezu, przyszedłeś zbawić właśnie dlatego, że giniemy… Bez Ciebie bowiem giniemy nieustannie… Ufajmy!”bł Karol de Foucauld

leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi

leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi

Mt 8,6: „Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi.”

Piękna jest zdolność współodczuwania setnika. Będąc dowódcą, mógł się nie przejmować losem zwykłego sługi, wymienić go na użyteczniejszy model. A jednak ma otwarte oczy zdolne dostrzec cierpienie innych i czułe serce. Paraliż jest nie tylko upokarzającym unieruchomieniem, upodabniającym człowieka do rośliny; to również obszar umysłu zajętego przez lęk. Miejscem, gdzie nie radzę sobie z wymogami, wyzwaniami, sytuacjami, życiem. Jest wielkim cierpieniem człowieka. Setnik potrafi pomagać cierpliwym współczuciem ale i zaradzić skutecznym wsparciem. Jego błagalna prośba wstawiennicza to ufne opisanie problemu przed Jezusem i wzór wiary w moc Jego Słowa.

„O, Panie, spraw, abym nie tyle szukał pociechy, co pocieszał. Nie tyle szukał zrozumienia, co rozumiał. Nie tyle szukał miłości, co kochał.
Ponieważ dając siebie, otrzymujemy; zapominając o sobie, odnajdujemy siebie; a przebaczając – zyskujemy przebaczenie.” św. Franciszek z Asyżu