i kupił tę rolę…

i kupił tę rolę…

Mt 13,44: Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.

Mt 13,44-46

Jest w przypowieści Jezusa ukryty bohater: człowiek, który sprzedaje ziemię ze skarbem… Nie wiadomo, czy wie o istnieniu bogactwa… Jeśli nie, to biorąc pod uwagę, że skarb i rola to metafora rzeczywistości duchowych, można założyć, iż właściciel pola nie ma pojęcia, jak ważne i cenne jest to, co posiada. Nie potrafi oszacować walorów, potencjału i doniosłości roli… Jest ona dla niego czymś w rodzaju źródła doraźnych korzyści. Dlatego jest mu łatwo ją sprzedać- być może nawet za bezcen… Być może sądzi nawet, że sprzedając ją, zrobił interes życia… Zakładając, że został powiadomiony o istniejącym skarbie sytuacja jest jeszcze bardziej dramatyczna. Musi bowiem uznać odkrycie za mało wartościowe lub nieistotne. A przynajmniej nie na tyle ważne by chcieć je zatrzymać. Gdy nie dostrzega jego znaczenia, łatwo jest mu zamienić je na inne dobra- na przykład pieniądze czy inne profity. Wartość zatem tkwi w oku i sposobie myślenia oceniającego…

„Radość, jakiej ludzie światowi szukają w rozmaitych przyjemnościach, jest jedynie znikającym cieniem, ale nasza radość, której szukamy i doznajemy w trudach i cierpieniach, to bardzo słodka rzeczywistość, przedsmak szczęśliwości w niebie.”św Teresa z Lisieux

To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze

To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze

J 16,1: To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze.

J 15,26-16,4a

Jezus pragnie umocnić uczniów, przygotować ich na chwile próby: cierpienia, pokus w wierze, zgorszenia. Chce, by pamiętali o obietnicy i wsparciu Ducha Świętego, Pocieszyciela. Wzywany, niesie na skrzydłach miłości światło mądrości, ukojenie w najtrudniejszych chwilach, cierpliwość, pokorę, wytrwałość… Wszystko, czego najbardziej potrzebujemy by nie ustać w drodze.

„Z Bogiem ciężary życia nie pozostają jedynie na naszych barkach: Duch Święty przychodzi udzielić nam siły, dodać odwagi, wesprzeć w ich niesieniu.”papież Franciszek

„Panie i Boże mój, panujący na świecie obyczaj próżności i widok ludzi za nim idących wszystko niweczy. Taka bowiem w nas martwa wiara, że raczej wierzymy w to, co widzimy, niż w to, czego ona naucza. Wielką nędzę cierpią ci, którzy żyją oddani wyłącznie tym rzeczom widzialnym… O Panie mój, jak bardzo tu potrzebna jest pomoc Twoja, bez której nic uczynić nic możemy.”św Teresa od Jezusa

„Dni cierpień zawsze wydają się dłuższe, ale i one przejdą, chociaż tak powoli idą, że nam się nieraz wydaje, że się raczej wstecz cofają, a jednak prędki ich koniec, a potem wieczna i niepojęta radość. Wieczność – kto pojmie i zrozumie chociażby to jedno słowo…”św Faustyna (Dz.578)

cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci

cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci

Łk 9,25: „Bo cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?”

Łk 9,22-25

Dla wielu słowo „dusza” (hebr.nepeš [néfesz], gr.psyché) jest synonimem całości osoby, własnego wnętrza, ukrytego „ja”, ludzkiego obszaru wolności, miejsca zamieszkania wolnej woli. Określa się tak również wszystkie procesy wewnętrzne człowieka, w których skład wchodzą między innymi emocje, intelekt, czy procesy poznawcze i motywacyjne. Zawiera również pamięć i historię życia osoby. W miarę zatem trwania i wzrastania dusza zyskuje ciężar: wyborów, preferencji, upodobań – innymi słowy- nabiera kształtu, który w kontekście życia wiecznego – nie jest bez znaczenia…

„Dusza żywi się tym, z czego się cieszy.” św. Augustyn

„Współczesny człowiek używa zasad moralnych niczym ubrań. Dziś używa jednego zestawu zasad, a jutro użyje innego, podobnie jak przywdziewa białe spodnie do gry w tenisa, czarny garnitur na kolację, kąpielówki na plażę i nie zakłada nic, gdy wchodzi do wanny. Jego upodobania determinują jego zasady moralne, chociaż to jego moralne zasady powinny kształtować jego upodobania.” apb Fulton J. Sheen

„I garderoba duszy ma swoje żurnale.” Stanisław Jerzy Lec

„Wartość naszej duszy poznajemy po wysiłku, jaki czyni zły duch, by ją zgubić.” św. Jan M. Vianney

zachowa je na życie wieczne

zachowa je na życie wieczne

J 12,25: „a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.”

J 12,24-26

Nie daje szczęścia używanie życia, używanie ludzi, gromadzenie dóbr, poddawanie się presji coraz bardziej nieokiełznanych pragnień, stymulowanie się bodźcami czy pogoń za przyjemnościami. Troskliwie pielęgnowanym skarbem Kościoła jest asceza: umartwienie pozwalające zyskać kontrolę impulsów i popędów. Umiejętność rezygnacji z nadmiaru, by skoncentrować się na tym, co najważniejsze…

„Kto ucieka od wszystkich światowych przyjemności, podobny jest do wieży, niedostępnej dla demona smutku. Smutek bowiem bierze się z pozbawienia przyjemności, czy to obecnych, czy to oczekiwanych. Niemożliwe jest jednak, abyśmy odparli tego wroga, gdy jesteśmy namiętnie przywiązani do czegoś na ziemi. Tam bowiem zastawia on pułapkę i sprowadza smutek, ku czemu, jak widzi, najbardziej się skłaniamy.” Ewagriusz z Pontu

„Jezus przestrzega, że człowiek który kocha swe życie doczesne, traci je, bo w perspektywie wieczności znaczenie ma tylko to, co duchowe. Kogoś takiego można porównać do gąsienicy, dla której niebo to wielki liść kapusty; nie domyśla się, że za chwilę przemieni się w motyla.” ks. Eugeniusz Burzyk

„To, co nie jest dla wieczności, jest z pewnością dla próżności.” św. Franciszek Salezy

kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne

kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne

J 12,25: „Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.”

J 12,24-26

Zachowywanie ma w sobie coś z lęku: z próby zatrzymania i obudowania. Ma też coś z bezruchu muzeum, zakonserwowanych eksponatów. Traktowania tego, co jest tu i teraz, jako punktu docelowego, ideału, a czasem wręcz miejsca kultu. Życie opiera się próbom zachowywania… Chcielibyśmy wprawdzie powiedzieć: „trwaj chwilo, jesteś piękna…” lecz ono toczy się dalej… I trzeba pozwolić mu na to, trzeba wypuścić je z rąk, stracić by zwrócić się z ciekawością i otwartością ku temu, co nowe i nieznane. Próby budowy schronów i zasieków na teraźniejszości, na tym, co zgromadziliśmy, są z góry skazane na porażkę i rozczarowanie… Jezus zachęca do pokładania ufności w życiu wiecznym, sprawach i wartościach nieprzemijających.

„W niebie będzie wszystko, czegokolwiek będzie sobie ktoś życzył i nie będzie nikt pragnął tego, czego by tam nie było.” św. Augustyn

„Trzeba się oddać całkowicie w ręce Boga, nie licząc na żadne ludzkie oparcie; wtedy bezpieczeństwo staje się głębsze i piękniejsze.” św. Teresa Benedykta od Krzyża