Gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli Mu

Gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli Mu

Mt 12,2: „Gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli Mu: Oto Twoi uczniowie czynią to, czego nie wolno czynić w szabat.”

Mt 12,1-8

Podróżującym, ubogim, przybyszom Prawo nie zabraniało łuskać kłosów (Kpł 23,22; Lb 9,3) a wręcz nakazywało podczas podróży, nawet osobom nieczystym obchodzić np. Paschę. Oddanie chwały Bogu miało być ważniejsze niż rytualna czystość. Miłosierdzie miało być ponad jakimkolwiek innym zyskiem. Było ważniejsze niż asceza. Jezus uczy, że Prawo trzeba interpretować w kluczu szacunku dla potrzeb człowieka, a nie nim ludzi pognębiać, kontrolować, karać kamieniowaniem za błąd.

„Do jednego z Ojców Pustyni, znanego z ascezy, przybył gość. Chciał posłuchać mądrości starca. Ojciec Pustyni poczęstował gościa obfitym posiłkiem, sam również wiele jadł, a przy tym mówił wiele, ze znacznym ożywieniem. Żegnając się gość był rozczarowany. Stwierdził, że Ojciec przez cały dzień łamał regułę. Odpowiedź ojca brzmiała: „moją jedyną regułą jest miłość”.”

„Dusza będzie potępiona tylko ta, która sama chce, bo Bóg nikogo nie potępia” św. Faustyna (Dz.1452)

Jezus zaś czynił postępy w mądrości

Jezus zaś czynił postępy w mądrości

Łk 2,52: „Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.”

Bóg zechciał żyć w świecie zwyczajnie, w prostocie i ubóstwie i pokazał, że jest to bardziej wartościowe niż świątynne dyskusje – choć przecież miał wiele inspirujących myśli do przekazania. On potrafi czekać i podporządkować się. Jezus trzydzieści lat wiódł życie ukryte budując w swojej izdebce, na modlitwie relację z Ojcem, wzrastając w mądrości i łasce. Nim owoc wzejdzie – dojrzewa.

„Bardzo pragnę prowadzić życie jakie przeczuwałem, chodząc uliczkami Nazaretu, które wydeptywały stopy naszego Pana, ubogiego rzemieślnika, pogrążonego w uniżeniu i zapomnieniu. Pytaj siebie w każdej sprawie: „Co uczyniłby nasz Pan?” i czyń to. Jest to twoja jedyna reguła, ale jest to reguła absolutna.” Bł. Karol de Foucauld (listy)