Jeszcze nie rozumiecie?

Jeszcze nie rozumiecie?

Mk 8,21: I rzekł im: «Jeszcze nie rozumiecie?»

Mk 8,14-21

Brak refleksji u uczniów, ich poddawanie się niepokojom i koncentracja na troskach o brak zapasów irytuje Jezusa. Przestrzega ich przed powierzchownym odczytywaniem rzeczywistości jak faryzeusze, polegający na zabezpieczeniach materialnych oraz manierą Heroda, który próbuje kontrolować otoczenie nieustannie zbierając o nim wywiad. Podprowadza pytaniami apostołów do dedukcji, skłaniając ku duchowemu odczytywaniu rzeczywistości. Popycha ku wyciąganiu wniosków…

„Trzeba sobie uświadomić, że Bóg jest obecny w nas, w najgłębszym wnętrzu, i iść z Nim wszędzie. Wtedy nigdy nie będziemy banalni, nawet wtedy, gdy będziemy wykonywać najzwyklejsze prace.” św Elżbieta od Trójcy Świętej

„Dwoma skrzydłami człowiek wzbija się nad ziemię, a tymi skrzydłami są czystość i prostota. Prostota jest cechą woli, czystość – uczucia. Prostota zmierza ku Bogu, czystość chłonie Go i poznaje. Nic ci nie przeszkodzi w słusznym dziele, jeśli będziesz wolny od nieopanowanych uczuć. Szukaj, dąż tylko do tego, co się Bogu podoba i co służy bliźnim, a będziesz się cieszył wewnętrzną wolnością. Gdyby serce twoje było proste, każde stworzenie byłoby ci zwierciadłem życia i księgą Bożej mądrości. Nie ma istoty tak małej, tak nikczemnej, aby nie odbijała w sobie dobroci Boga.”Tomasz a Kempis

poznali Go, lecz On zniknął im z oczu

poznali Go, lecz On zniknął im z oczu

Łk 24,31: „Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu.”

Łk 24,13-35

„Dwaj uczniowie Jezusa zmawiają w Emaus litanię:
Przebacz nam, Panie,
Że śmiercią Twoją przerażeni
Uciekliśmy w popłochu ze Świętego Miasta
Że rozpacz ogarnęła serca nasze
Że ziemia wydała nam się dnem piekła
Że nie wiedzieliśmy
co znaczy pusty Grób
Że nie daliśmy wiary mówiącym aniołom
Że straciliśmy wiarę w Ciebie
Że zwątpiliśmy o Twoim zbawiennym działaniu
Że nie umieliśmy czytać Pism Świętych
Że czytaliśmy je powierzchownie
Że czytaliśmy je w roztargnieniu
Że czytaliśmy je obciążeni przyziemnymi myślami
Że czytaliśmy je nic z nich nie rozumiejąc
Że nie poznaliśmy Ciebie po krokach Twoich
Ani po szeleście piasku pod sandałami Twoimi
Ani po słowach Twoich
Przebacz Panie nieuważnym uczniom
Którzy tchórzliwie uciekli
Przed pustym Grobem
Do Emaus.”
Roman Brandstaetter

„Boże mój, czy kiedyś będę mógł Cię oglądać? Jakie widzenie można by porównać do widzenia Ciebie? Czy ujrzę zdrój tej łaski, która mnie oświeca, umacnia, daje pociechę? Jeśli pochodzę od Ciebie, jeśli mnie stworzyłeś, jeśli żyję w Tobie, o Panie, obym mógł także powrócić do Ciebie i pozostać z Tobą na zawsze. Pozostań aż do rana i nie odchodź, dopóki mi nie pobłogosławisz.” bł. John H. Newman

Biada wam

Biada wam

Łk 11,44: „Biada wam, bo jesteście jak groby niewidoczne, po których ludzie bezwiednie przechodzą.”

Łk 11,42-46

Jest coś, co wywołuje okrzyk zgrozy: „biada” Jezusa… Lekceważony grzech… Ten powszedni, nad którym człowiek przeszedł już do porządku dziennego, myśląc „taki już jestem”, „tak mam”. Nie zastanawia się już, jak np. banalizowane kłamstwo, pycha krytykanctwa/obmowy innych, nieczystość, która w jego oczach czyni z ludzi przedmioty albo niekontrolowany gniew wpływa na otaczający świat. Albo że jakaś „słabość” może innych ranić. A potem grzech, na który machnie ręką, naśladują dzieci, albo zarażają się nim inni, myśląc, „po cóż się pilnować, skoro on/ona tak robi i wcale się nie wstydzi”? Grzesznik zaniedbujący prawdę o sobie to grób pobielany… Dotyka innych, lecz sam czuje się prawie jak święty… Mydłem na bańkę jego pychy jest tzw. dobre, czyste sumienie, czyli przekonanie o sobie, że jest „dobrym człowiekiem” (gdyż nikogo nie zabił, nie kradnie, nie cudzołoży itp.). Spowiedź więc mu niepotrzebna…

„Nic nie rodzi pychy łatwiej niż dobre sumienie, jeżeli nie stoi się na jego straży” św. Jan Chryzostom

„To nie częste spowiedzi czynią nas dobrymi, ale owoc, który z nich wynosimy.” św. Jan Bosko

Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie

Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie

Łk 1,6: Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich.

Łk 1,5-25

Bóg ma o Elżbiecie i Zachariaszu Słowo pełne uznania:”sprawiedliwi i nienaganni”, w tym samym czasie ludzie myślą o nich jak najgorzej. Stereotypowa opinia im współczesnych była zarazem oskarżeniem jak i osądem: bezpłodność jest przekleństwem Boga i hańbą kary za grzechy. Oboje musieli więc codziennie dźwigać powierzchowne osądy na temat swojej kondycji duchowej i zapewne nie raz zetknęli się z nieprzyjemnymi komentarzami, uprzedzeniami czy pogardą. Zwłaszcza Zachariasz, który częściej spotykał się z ludźmi jako kapłan. Być może to sprawiło, że zgorzkniał, a gdy przyszedł do niego anioł, nie uwierzył w jego zapowiedź. Wraz z wieścią o cudzie, Bóg przekazuje wiernemu Zachariaszowi smutny wyrzut: uwierzyłeś bardziej w swoje ograniczenia wiekowe i ludzkie słowa, niż w Moje…

„Teraz w czasie nadziei, płaczu, upokorzeń, cierpień, chorób… dla wielu stałem się przedmiotem podziwu… ponieważ wierzę w to, czego nie widzę.” św Augustyn

wiarygodny jest Ten, który Mnie posłał, a którego wy nie znacie

wiarygodny jest Ten, który Mnie posłał, a którego wy nie znacie

J 7,28: „Jezus zaś, nauczając, wołał z mocą w świątyni: „Wprawdzie znacie Mnie i wiecie, skąd pochodzę. Nie przyszedłem jednak od samego siebie, ale wiarygodny jest Ten, który Mnie posłał, a którego wy nie znacie.”

J 7,1-2.10.25-30

Wielu ludzi sądziło, że Go zna. Tłumy stale mówiły o Nim. Powszechnie wiedziano skąd pochodzi, gdzie się wychował, roztrząsano czy jest dobrym czy złym człowiekiem (J 7,12). Jezus wiedział, że jest oceniany po pozorach. A jednak nie rezygnuje z prób naprowadzenia ludzi na bardziej duchowy sposób postrzegania rzeczywistości, z prób ukazywania im Boga, Jego działania. Usiłuje odwrócić ich uwagę od własnej powierzchowności i skupić na Ojcu, któremu można zaufać, który czyni wielkie cuda. Przy tym wszystkim mówi im trudną prawdę, że nie znają Boga. Konfrontacja z takim stwierdzeniem budzi albo pokorę w człowieku albo agresję pychy przekonanej, że o Bogu wie wszystko… To głównie ludzka pycha chce zabić Jezusa…

Prz 16, 18: Przed porażką – wyniosłość, duch pyszny poprzedza upadek.

  • 1
  • 2