a wtedy będą pościć

a wtedy będą pościć

Mt 9,15: „Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć.”

Mt 9,14-15

Po czym poznać, że potrzebuję postu? Gdy gubię Głos Boga w tłumie codziennych pilności…

Mówi Włodzimierz Zatorski OSB: „Pan Jezus milczy. Milczy, ale Jego milczenie mówi o wiele więcej, niż jakiekolwiek napominanie, tłumaczenie czy polemika. Daje możliwość przemówienia sumieniu”.

Bóg jest cierpliwy, potrafi czekać. Lecz najelegantszym i najdyskretniejszym Jego sposobem na przypomnienie o sobie jest tęsknota… Tylko co ja z nią robię? Zasypię działaniem żeby nie czuć? Asceza, post – powstrzymanie się to zrobienie Mu miejsca. Dzięki modlitwie mam szansę by On tworzył we mnie nową tożsamość, opartą na relacji z Nim, a nie opartą na mym dialogu ze światem… Post pomaga wykształcić nowe nawyki, sprawności, zamknąć zmysły na głosy nieraz sztucznie rozbudzonych potrzeb. Zapraszam Boga, przez tworzenie duchowej przestrzeni, by wlał mi w serce spokój, przywrócił ład…

„Jesteś dobry, o Panie, dla duszy szukającej Cię. A jaki będziesz dla tej, która Cię znajdzie?” św. Bernard z Clairvaux

i wtedy, w owe dni, będą pościli

i wtedy, w owe dni, będą pościli

Łk 5,35: „Lecz przyjdzie czas kiedy zabiorą im pana młodego, i wtedy, w owe dni, będą pościli.”

Życie w radości Bożej obecności i miłości jest porównane do wyjątkowego czasu weselnej zabawy. Lecz bywa i taki czas, gdy źródło wesela i szczęścia, wydaje się być wyschnięte, zabrane. Człowiek czuje się jak na pustyni; modlitwę, jak wodę zdobywa z trudem. Czuje się oschły i niepocieszony. To trudny dar, przez który Bóg oczyszcza duszę, przygotowując do głębszej relacji: „rozjaśnia to, co w ciemnościach ukryte i ujawnia zamiary serc” (1Kor 4,5), które pragnie uporządkować. Doświadczając prawdy o własnej grzeszności, wydobytej przez sumienie, poddając ją pod pełen litości i miłości osąd Boga (1Kor 4,3-4) wzrastamy w zaufaniu.

„Jeśli dusza szuka Boga – to o wiele więcej Umiłowany jej szuka” św. Jan od Krzyża

„Post to być wytrwałym w dobrym. Pokutujesz, myśląc z bólem o zniewagach wyrządzonych Bogu. Pokutą jest zwalczanie swoich wad.” św. o.Pio