Ty jesteś Piotr [czyli Skała]

Ty jesteś Piotr [czyli Skała]

Mt 16,18: Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała].

Mt 16,13-19

Jezus nazywa Szymona «Kepha»-skałą już przy powołaniu. Z człowiekiem jak „skała” kojarzy się ktoś niezłomny, doskonały, kto nigdy nie złamie danego słowa czy zasad, kto jest dla innych oparciem i zawsze można na nim polegać…Czy Piotr jest taki? Ewangelie pokazują jego kruchość. Chwilę później, uniesiony wyróżnieniem, będzie pouczać Mistrza, by nie wystawiał się dobrowolnie na cierpienie. W krytycznym momencie uwięzienia Chrystusa w Jerozolimie, z lęku przed odrzuceniem i śmiercią, wyprze się, że w ogóle Go zna (Mt 26,72). Daleko mu więc do ideału, który pragnie się naśladować. Lecz bycie skałą według Boga najwyraźniej nie polega na krystalicznym postępowaniu lecz sercu wytrwałym w dobrym. Piotr ma w sobie wiele pokory, potrafi szczerze żałować i nieustannie się nawracać. A gdy to czyni, staje się zdolny umacniać swych braci (Łk 22,32). Powoli dojrzewa w wierze i pod koniec życia staje się skałą(Dz 15,7-11;1P 5,10-11).

„Bohater to człowiek woli. Święty to człowiek łaski.”Pierre Blanchard

A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć

A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć

Mk 3,2: A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć.

Mk 3,1-6

Typowy atak diabła zaczyna się od oskarżania. Jest ono obliczone na złapanie człowieka w pułapkę tłumaczenia się i ma na celu sparaliżowanie jego działania, by go wyeliminować. Diabeł jest tym, który oskarża nas dniem i nocą przed Bogiem (Ap 12,10). Faryzeusze nie są świadomi, że wykonują diabelską robotę. Motywowani pychą i urazą chcą zamknąć usta Jezusowi. Powstrzymać Go. Nie podoba im się kim jest i co robi. Umieją dopatrzyć się zła w Tym, który grzechu nie popełnił (1P 2,22). Oskarżenia ostatecznie zaprowadzą Chrystusa na krzyż. Lecz śledzony nieprzyjaznymi, podejrzliwymi spojrzeniami Jezus zachowuje spokój… Jest całkowicie wolny wobec opinii ludzi i ich uprzedzeń. Nie daje się zastraszyć ani zmanipulować. Jego czyny są proste i przejrzyste, oparte na miłości i prawdzie, która broni się sama…

„Niezłomność ducha pozbawia podstępy diabelskie skuteczności.”św Izydor z Peluzjum

„Tam gdzie napotyka się liczne sprzeciwy, można zazwyczaj spodziewać się większych owoców.”św Ignacy z Loyoli

wzmacniało się duchem, i w pustyniach było

wzmacniało się duchem, i w pustyniach było

Łk 1,80: „Dziecię zaś rosło i wzmacniało się duchem, i w pustyniach było, aż do dnia ukazania się przed Izraelem.”

Łk 1,57-66.80

Jan Chrzciciel to prorok wyjątkowy. Jezus uważa go za największego wśród urodzonych z niewiast (Łk 7,28). Dorasta w samotności i odosobnieniu. A pustynne warunki wykuwają z niego człowieka zaprawionego do wyrzeczeń, niezłomnego i bezkompromisowego w wyznawaniu wiary. Wprawdzie filolog Filip Taranienko twierdzi, że termin „wzmacniane było Duchem” (ekrataiouto to pneumati) – można również przełożyć jako „umacniało się w duchu”, lecz kontekst Ewangelii, czyli napełnienie Jana Duchem Świętym po usłyszeniu przez Elżbietę pozdrowienia Maryi, świadczy o tym, że Jan umacniał się we wrażliwości na natchnienia i poruszenia Ducha Świętego na pustkowiu… Nieraz pytamy Boga, skąd pustynia w moim życiu? Życie Jana Chrzciciela jest znakiem, że w Duchu Świętym samotność i trudności życiowe mogą hartować i uświęcać…

„Żadne dzieło duchowe nie rodzi się bez wielkich boleści.” św. Teresa Benedykta od Krzyża

Przymnóż nam wiary

Przymnóż nam wiary

Łk 17,5: „Apostołowie prosili Pana: Przymnóż nam wiary!”

Widząc, czego Jezus dokonuje dzięki wierze i zjednoczeniu z Bogiem, apostołowie widzą słabość swej wiary i proszą Jezusa by temu zaradził. On jednak pokazuje im tylko potencjał wiary i radzi uczyć się wytrwałości i woli wzrostu od ziarna. Wiara jest więc jak roślinka – nie od razu staje się drzewem. Rośnie pośród doświadczeń, zakwita w wierności, a owocuje służbą.

„Oto szczyt wiary naszej – wierzyć w miłość Boga, a wierzyć niezłomnie, nawet wśród doświadczeń i ciemności. Wówczas dusza 'nie zatrzymuje się już przy swych upodobaniach i uczuciach. Nie jest ważne dla niej to, czy Boga czuje, czy też nie, czy Bóg obdarza ją radością, czy cierpieniem. Ona wierzy w Jego miłość’. Lecz aby dojść do takiej niezłomnej wiary, trzeba ćwiczyć się w niej i prosić: Panie, „przymnóż nam wiary!” (Łk 17, 6).” bł. Elżbieta od Trójcy Świętej

„Wierzącym nie jest ten, kto uważa, że Bóg może uczynić wszystko, ale kto ufa, że wszystko otrzyma.” św. Jan Klimak