twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło

twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło

Mt 17,2: Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło.

Jezus pokazuje uczniom skrawek nieba: chwałę zjednoczenia człowieka z Bogiem, blask uczestnictwa w Bożym życiu i w boskiej naturze (przebóstwienie gr. theosis, theopoiesis). Piotr pragnie w tym pięknie trwać, zadomowić się…

„Kto zostanie zaszczycony łaską przebóstwiającą, ten otrzymuje nie »jakąś część« lub »coś« z Boga, ale otrzymuje Go rzeczywiście całego. Tak Ojcowie rozumieją uczestnictwo w życiu Bożym, jako celu naszego istnienia.”kard. Christoph Schonborn

„Zdolność oglądania Boga nie przysługuje intelektowi stworzonemu zgodnie z jego naturą lecz przez światło chwały. W większym stopniu zaś będzie uczestniczył w świetle chwały ten, kto będzie miał więcej miłości, ponieważ gdzie jest większa miłość, tam jest większe pragnienie, a pragnienie w jakiś sposób czyni pragnącego zdolnym i gotowym na przyjęcie przedmiotu pragnienia. Ten zatem, kto będzie miał więcej miłości, będzie doskonalej widział Boga i będzie szczęśliwszy.”św Tomasz z Akwinu

Ujrzycie niebiosa otwarte

Ujrzycie niebiosa otwarte

J 1,51: „Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego.”

Jezus mówi o sobie symbolicznie jako o ucieleśnieniu drabiny Jakubowej (zob. Rdz 28,12-13). A więc odsłania uczniom, że jest jedynym Pośrednikiem, który łączy niebo z ziemią, tylko przez Niego mamy dostęp do Ojca. On łączy w sobie naturę boską i ludzką. Jest na ziemi odblaskiem chwały Boga i odbiciem Jego istoty (Hbr 1,3). Woli Jezusa oraz wyznaczonej przez Niego drodze podporządkowane są zastępy aniołów.

KKK 1026: Jezus „otworzył” nam niebo przez swoją Śmierć i swoje Zmartwychwstanie.

KKK 1025: Żyć w niebie oznacza „być z Chrystusem” (J 14,3; Flp 1,23; 1Tes 4,17). Wybrani żyją „w Nim”, ale zachowują i – co więcej – odnajdują tam swoją prawdziwą tożsamość, swoje własne imię (Ap 2,17).

„Żyć, to być z Chrystusem; tam gdzie jest Chrystus, tam jest życie i Królestwo.” św. Ambroży

„Jak góry piętrzą się dokoła i ochraniają położone w nich doliny, tak święci aniołowie stoją wokół i nas chronią.” św. Albert Wielki