przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!

przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!

Mt 23,24: Ślepi przewodnicy, którzy przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!

Mt 23,23-26

Formalizm i perfekcjonizm faryzeuszy osiągnął groteskowe rozmiary. Dążąc do doskonałej wierności Prawu przecedzali napoje, by przypadkiem nie skalać się połknięciem drobniutkiego robaczka, gdyż wszystkie owady za wyjątkiem koników polnych i szarańczy były uznawane za nieczyste. Koncentrowali się na drobiazgach, tymczasem sprawy fundamentalne, takie jak: miłosierdzie, troska o bycie sprawiedliwym, czy rozwój i wzrost wiary – leżały odłogiem. Jezus ostro piętnuje obłudę religijnych elit. Operuje przesadą, żeby uwypuklić jak bardzo ich praktyki są absurdalne w oczach Boga. Połknięcie ważącego ok. 200 kg wielbłąda (który również należał do zwierząt nieczystych) nieporównywalnie bardziej zaważy na żołądku niż przypadkowe połknięcie muszki. Podobnie dla Boga karykaturalne jest dbanie o nieistotne detale takie jak pobożne gesty, podczas gdy w sercu wierzącego pleni się zawiść, chciwość, wściekłość, bezwzględność, mściwość czy pogarda wobec drugiego, a on nawet nie zamierza poświęcać czasu i uwagi, żeby je z tego oczyścić…

„Zmysł moralny człowieka może ulec ogromnemu zaburzeniu. Przypomina mi się tu opowieść o pewnym rozbójniku, który włamał się do cudzego domu i obładował kosztownościami. Na końcu wszedł do spiżarni, wziął pęto kiełbasy i natychmiast wypluł: „Przecież dzisiaj piątek, o mało co bym postu nie złamał!”.”o. Jacek Salij OP

ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały

ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały

Mt 13,21: ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały.

Mt 13,18-23

Bogu wystarcza nawet odrobina dobrej gleby w człowieku, by zasiać ziarno Słowa. Dzieje się tak zwłaszcza gdy mowa albo atmosfera jakiegoś spotkania modlitewnego pobudza ludzkie dobre pragnienia. Pozytywne emocje otwierają serce, pojawia się zapał i dobra wola… Niestety jest to bardzo płytka warstwa. Brakuje głębi wartości, w których wola i czyny człowieka mogłyby się zakorzenić, a uczucia bezpiecznie otulić jak czarną ziemią i piąć się ku dobru mimo pojawiających się przeszkód. Pozornie wszystko jest w porządku: człowiek odmawia modlitwy, wykonuje pobożne gesty, chodzi co niedzielę do kościoła ale te praktyki nie przekładają się na wrażliwość, szacunek i miłość wobec Boga, siebie i innych… Jezus ostrzega, żeby nie poprzestawać na płytkim entuzjazmie. Trzeba pogłębiać żyzną glebę myśleniem według wartości. Zastanawiać się, które z nich są elementarne dla mnie (np życie rodzinne, serdeczność, czułość, szacunek), a które wyższe, ostateczne (np miłość, pokój, życie w prawdzie)? Jakie rzeczy cenię ponad inne? Czy dbam o nie? Czy chcę praktykować dobro po prostu dlatego, że jest Dobrem, choć nie przyniesie mi to żadnej korzyści, a nawet narazi na stratę lub śmieszność? A może trzeba mi skruszyć i odwalić jakąś skałę przekonań sprzecznych z miłością, lub powyrzucać kamienie złości czy mściwości zalegające w sercu?

„Kochaj i powiedz to swoim życiem.”św Augustyn

zwróciłby się do ciebie, mówiąc: „Żałuję tego”

zwróciłby się do ciebie, mówiąc: „Żałuję tego”

Łk 17,4: I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówiąc:”Żałuję tego”, przebacz mu!

Łk 17,1-6

„Ten, kto szczerze uświadomił sobie własną słabość, kto doświadczył miłosiernej miłości Boga i kto samemu sobie przebaczył błędy z przeszłości, potrafi łagodniej popatrzeć na innych ludzi i na ich słabości. Taki człowiek uświadamia sobie, że inni – podobnie jak on – są grzeszni, że czasem sami nie wiedzą, co czynią i że – podobnie jak on – potrzebują Bożego miłosierdzia oraz ludzkiego przebaczenia. Gdy ktoś nie potrafi z serca przebaczyć swemu bratu czy siostrze, to znaczy, że sam jeszcze nie przyjął Bożego miłosierdzia i nie przebaczył samemu sobie. Potrzebuję pojednania z drugim człowiekiem wtedy, gdy to ja go kiedyś skrzywdziłem, albo gdy to on mnie skrzywdził. Gdy jestem osobą skrzywdzoną nie wolno mi się mścić, ale też nie powinienem być naiwny. To oznacza, że przebaczam krzywdzicielowi w sercu, ale powiem mu o tym głośno wtedy, gdy się zmieni i gdy przestanie mnie krzywdzić, czyli pojednanie zależy od obecnej postawy winowajcy. Jeśli uznał swój błąd i zmienił postępowanie, pojednanie się z nim oznacza nie tylko przebaczenie mu jego dawnych win, ale także obdarowanie go zaufaniem i wdzięcznością tu i teraz.”ks Marek Dziewiecki