Czas się wypełnił…

Czas się wypełnił…

Mk 1,15: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»

Mk 1,14-20

„Ludzie starożytni, słuchacze Jezusa, a także adresaci ewangelisty Marka rozróżniali czas przed stworzeniem i czas przyszły oraz czas po końcu świata, kiedy nadejdzie początek nowego czasu, który my utożsamiamy z wiecznością. W wizji czasu słuchaczy centrum uwagi było skierowane na koniec, utożsamiany z czasem mesjańskim, w którym wreszcie zapanuje sprawiedliwość na ziemi. Centrum jednak znajduje się nie na końcu ale w teraźniejszości rozumianej jako czas stworzenia, pełnia czasu oraz czas naszego życia. To „kairos” – centrum, do którego zmierzają i z którego wychodzą wszystkie inne decyzje. Kiedy więc Jezus stwierdza:”Czas się wypełnił” znaczy to, że nastąpiło już centralne wydarzenie całej historii, jest to zatem niezwykle cenny czas, którego nie możemy traktować powierzchownie. To czas, w którym decydują się nasze losy. Nie powinniśmy oczekiwać innego, ale w obliczu tego wydarzenia winniśmy zająć jakieś stanowisko, stanąć w obliczu bezcenności naszego życia na ziemi. Przez to, czego dokonujemy w tym czasie, w tej naszej historii, pokrywającej się z naszym życiem, mamy możliwość zdecydować o naszej przyszłości, o innym czasie.”Innocenzo Gargano OSBCam

„Korzystaj z czasu z pamięcią na wieczność!”św Augustyn

w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przychodzi…

w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przychodzi…

Mt 24,44: Dlatego i wy stańcie się gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przychodzi.

Mt 24,37-44

Bóg jest Tym, Który był, Który jest i Który nieustannie przychodzi. Gdy człowiek jest Go ciekawy i pragnie by Bóg stał się centrum lub choćby częścią jego życia – wtedy zmienia się jego wrażliwość i poszerza optyka widzenia. Zaczyna rozpoznawać i wyławiać z rzeczywistości to, co upragnione. Bóg ukrył się (jak poetycko zauważa ks. Jan Twardowski – „aby świat było widać”) lecz pozwala znaleźć się temu, kto szuka Go otwartym sercem, jest czujny na Jego znaki, nie lekceważy Jego Słowa lecz przyjmuje i przejmuje się Nim…

„Wiara to brama duszy, podstawowe otwarcie się na przechodzącego i pukającego do drzwi Chrystusa (Ap 3,20).”św Ambroży

„A więc: pierwsze przyjście jest w ciele i słabości, to pośrodku w duchu i mocy, ostatnie zaś w chwale i majestacie. To przyjście w pośrodku między pierwszym i drugim jest drogą wiodącą od pierwszego do drugiego: w pierwszym swoim przyjściu Chrystus stał się naszym odkupieniem, w drugim ukaże się jako nasze życie, a pomiędzy tymi dwoma jest On naszym wytchnieniem i pocieszeniem. Pośrednie przyjście, o którym mówimy, jest ukryte i tylko wybrani widzą Pana w sobie, a ich dusze dostępują zbawienia.”św Bernard z Clairvaux