był znakiem

był znakiem

Łk 11,30: „Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy…”

Łk 11,29-32

„Strzeżmy się utraty wszelkiej nadziei, ale jednocześnie unikajmy poddania się zbyt łatwo nonszalancji… Brak nadziei przeszkadza powstać temu, który upadł, a nonszalancja sprawia, że upada stojący… Wyrok Boży, wydany na Niniwitów był w stanie pogrążyć ich w rozpaczy, bo nie głosił: „Jeśli będziecie czynić pokutę, zostaniecie zbawieni“, ale: „Jeszcze trzy dni, a Niniwa zostanie zniszczona“ (Jon 3,4). Lecz ani groźby Pana, ani nawoływania proroka, ani nawet powaga wyroku… nie zachwiały ich ufnością. Bóg pragnie, byśmy wyciągnęli naukę z tego wyroku, wydanego bezwarunkowo, byśmy zostali pouczeni tym przykładem i opierali się rozpaczy i bierności… Co więcej, boska życzliwość nie objawia się jedynie przez przebaczenie, udzielone pokutującym Niniwitom…: przyznany czas poświadcza także niewypowiedzianą dobroć. Sądzicie, że trzy dni wystarczyłyby, aby wymazać tyle nieprawości? Boża życzliwość wyłania się zza tych słów; zresztą, czyż nie jest głównym sprawcą zbawienia całego miasta? Niech ten przykład uchroni nas od wszelkiej rozpaczy. Bo diabeł uważa tę słabość za swoją najskuteczniejszą broń i, nawet grzesząc, nie sprawilibyśmy mu większej przyjemności, jak tracąc nadzieję.” św. Jan Chryzostom

Jana ja ściąć kazałem. Któż więc jest Ten?

Jana ja ściąć kazałem. Któż więc jest Ten?

Łk 9,9: Lecz Herod mówił: Jana ja ściąć kazałem. Któż więc jest Ten, o którym takie rzeczy słyszę? I chciał Go zobaczyć.

Łk 9,7-9

Jest w Herodzie zaciekawienie: chęć ujrzenia Jezusa. Chciałby sprawdzić, co to za człowiek. Czy pogłoski o cudach, mądrości, uzdrowieniach są godne wiary? Ciekawość to stopień wyżej niż obojętność… Herod nie jest zupełnie zamknięty na kwestie religijne. Wprawdzie bardzo możliwe, że jego zaniepokojenie wynika z lęku o władzę. Obawia się skrycie, że „ten nowy prorok” wygarnie mu to samo, co Jan Chrzciciel, którego ścięcie nie przysporzyło mu sympatii tłumów… Może jednak gdzieś na dnie jego zniewolonego serca tkwi wiara w Boga, albo lęk przed Bożym sądem, a może nawet pragnienie bycia lepszym człowiekiem…

„Tematy religijne, okołokościelne, tematy dotyczące Boga snują się wszędzie. Począwszy od sklepów, fryzjerów, dentystów (zwłaszcza uwielbiam jak dentysta gmera przy mojej szczęce i zarazem stawia mi pytania:”jak to jest z tym prymatem papieża?”). Więc te tematy religijne unoszą się wokół nas ale bez gotowości na relację z Bogiem- one nic nie wnoszą. Przykładem jest Herod, który słyszał, gadał ale miał zamknięte serce na spotkanie z Jezusem.”Wojciech Jędrzejewski OP

„Nic nie pomaga człowiekowi bardziej jak modlitwa.”św Filip Neri

Widzisz tę kobietę?

Widzisz tę kobietę?

Łk 7,44: Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi: Widzisz tę kobietę?

Łk 7,1-10

„Jezus porównuje niegościnne i nieszczere zachowanie faryzeusza z niezwykłymi, pełnymi miłości gestami grzesznej kobiety. Chrystus bardzo wyraźnie pokazuje Szymonowi, że to on sam zasługuje na ostry osąd, gdyż w jego zachowaniu zabrakło miłości i gościnności. I to, co faryzeusz, który uważał siebie za sprawiedliwego i pobożnego syna narodu wybranego, zaniedbał jako gospodarz, wypełniła właśnie owa kobieta. Jak stać się wielkim dłużnikiem, aby móc bardzo miłować? Dłużnikiem Boga nie trzeba się nam stawać, gdyż każdy z nas już nim jest. Trzeba nam jedynie odkryć nasze niewypłacalne zadłużenie. Otrzymując życie jako wielki dar Boga, stajemy się tym samym dłużnikami. Nasza świętość wyraża się między innymi w coraz głębszym odkrywaniu naszego niewypłacalnego zadłużenia u Boga. Ta świadomość staje się dla nas źródłem coraz pełniejszego zaufania, pokory i całkowitego oddania się w ręce nieskończonego miłosierdzia Bożego. Istotą modlitwy chrześcijańskiej będzie zawsze prośba o miłosierdzie nad naszymi grzechami oraz dziękczynienie za ich odpuszczenie.”Józef Augustyn SJ

„Kiedy człowiek uznaje, że postąpił źle, Bóg powraca do niego natychmiast.”św Teresa z Lisieux

Nie, powiadam wam, lecz rozłam…

Nie, powiadam wam, lecz rozłam…

Łk 12,51: Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam.

Łk 12,49–53

Jezus wie, że świat jest miejscem, w którym o najważniejsze wartości toczy się walka. Jest Księciem Pokoju, a jednak pokój nie jest dla Niego najwyższą wartością lecz więź z Ojcem i misja powierzona Mu przez Boga. Wierni uczniowie podzielą Jego los… Niosąc ogień Ducha wydobywający cienie grzechu (J 16,8) nieraz natkną się na opór lub broniąc tego, w co wierzą, wejdą w spór ze „światowym” myśleniem, który może zakończyć się rozłamem w gronie najbliższych ludzi…

„Jesteśmy gotowi nie ustąpić nawet na milimetr i walczyć o swoje racje, gdy chodzi o jakieś głupstwa. Natomiast tam, gdzie chodzi o prawdę, o fundamentalne zasady, o godność ludzkiego życia, o wiarę i zbawienie, jak trudno nam niekiedy otworzyć usta albo raczej: wolimy ustąpić, by nie psuć miłej atmosfery i nie narazić się na wstyd, a już nie daj Boże, na oskarżenia o katolicki fundamentalizm.”ks. Mariusz Pohl

„Rozłam bywa konsekwencją wierności prawdzie. Wzywanie do pokoju za cenę prawdy jest budowaniem na piasku. Jezus nie szukał fałszywego pokoju z Sanhedrynem, nie negocjował pojednania z Piłatem czy Herodem. Dlatego został zabity.”ks. Tomasz Jaklewicz

„Wszystko mija, trwa tylko Bóg.”św Teresa od Jezusa

wstał

wstał

Mt 9,7: „On wstał i poszedł do domu.”

Mt 9,1-8

Paralityk to człowiek, który wycofał się z życia, nie doświadcza jego radości i siły. Być może stracił swoją wiarę i nadzieję, lub z chęci uniknięcia pomyłek rozłożył się na łożu lęku, może z obawy przed Bogiem, który bezlitośnie wymierza kary, nie wyznał grzechów, a one wszystkie go przytłoczyły…? Tylko Jezus to wie… On zaś nie oskarża paralityka lecz uwalnia go i wspiera. Chory słyszy od Niego, że grzech już nie ma nad nim władzy, że może zacząć wszystko od nowa. Zasługą sparaliżowanego jest to, że uwierzył Chrystusowi na Słowo. Jest posłuszny. Zaufanie triumfuje nad lękiem, nad obawami przed faryzeuszami i ich krytykanctwem, oceną przez tłum jego sposobu chodzenia. Chwyta daną mu szansę. Opiera się na prawdzie i obietnicy wolności, którą słyszy od Jezusa i wstaje. Ośmiela się być sobą, przechadzać mimo własnych wad i słabości na oczach wszystkich. Posłuszny słowom Jezusa chroni się w domu, gdzie w bezpiecznych warunkach może na nowo uczyć się życia, testować rzeczywistość z nowej, zdrowej perspektywy…

„Gdzie odczuwamy zapach cnoty posłuszeństwa? W modlitwie.” św. Katarzyna ze Sieny

„Ufam Jego miłości. Wiele, albo raczej wszystkiego się od Niego spodziewam.” św. Matka Teresa z Kalkuty