Gdy jednak przyjdzie Paraklet

Gdy jednak przyjdzie Paraklet

J 15,26: Gdy jednak przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o Mnie.

J 15,26-27;16,12-15

„Jezus nazywa Go Parakletem. Tłumaczymy to jako Pocieszyciel, po łacinie Consolator, co wywodzi się od con-solatio (con znaczy „z”, solatio – „samotność”). Pocieszenie sprawiane przez Ducha Świętego polega na tym, że On jest z nami w naszej samotności. Sednem ludzkiego smutku jest bycie niekochanym. „Słowo »Pocieszyciel« mówi nam: nigdy nie jesteśmy całkowicie sami, nigdy całkowicie pozbawieni miłości. Przez Ducha Świętego Bóg wszedł do naszej samotności i ją zakończył” – J. Ratzinger. Paraklet oznacza także adwokata, obrońcę. Bóg nie jest przeciwko nam. Cała misja Jezusa polega na orędowaniu za nami, aż po bycie z nami w chwili śmierci. Świat, który odrzuca Boga, skazuje człowieka na samotność, na życie bez Obrońcy i Pocieszyciela. Dlatego „odpowiedzialnością chrześcijan jest uobecnianie w świecie Boga jako siły, która jako jedyna może obronić człowieka przed zniszczeniem siebie samego” (J. Ratzinger). „Duch Prawdy doprowadzi was do całej prawdy”. Bez Jego tchnienia jesteśmy skazani na półprawdy. Bez Bożej perspektywy poznajemy fragmenty, których nie potrafimy poskładać w jeden obraz. Duch Święty oświeca, czyli daje poznanie. Człowiekowi i Kościołowi. Dlatego św. Cyryl Jerozolimski nazywa Go „wielkim Doktorem Kościoła”.”ks. Tomasz Jaklewicz

„Duch Święty jest dla człowieka matką, która go żywi na łonie mojej boskiej miłości.”św Katarzyna ze Sieny

Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał

Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał

J 21,25: Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał, a które gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, jakie trzeba by napisać.

J 21,20-25

Ogromnie wyrazista, charyzmatyczna osobowość Jezusa nie daje się ująć w słowa, wymyka się kronikarskim próbom. Nawet spojrzenie tylko przez pryzmat Jego dokonań staje się być zadaniem przerastającym siły i możliwości człowieka. Wszystko, co robił przed i po Zmartwychwstaniu było znaczące, poruszało głęboko tych, którzy się z Nim zetknęli. Obserwator jednak daremnie próbowałby oddać na piśmie Jego przemyślenia, postawę, gesty, spojrzenie, wartości, którymi się kierował, osobowość, temperament, wpływ, który wywierał na innych. Jezus jest Tajemnicą, także dla świadków fragmentu Jego życia. Ze strzępków Słów, rozmów z uczniami przebłyska Jego życie wewnętrzne, można łowić głębie, które kryje Jego Serce… Tylko Duch Święty zna Go i przenika, obejmuje i też pomaga Go trochę pojąć Jego uczniom…

„Tak jak ciała jasne i przezroczyste, kiedy otrzymują światło, zaczynają promieniować światłem przez się, tak promienieją ci, którzy zostali oświeceni przez Ducha. To implikuje dar łaski, radość nieskończoną obecności w Bogu… jedyny cel najwyższy: Przebóstwienie.”św Bazyli Wielki

„Niech Duch Święty sprawi abyśmy stale wzrastali w poznawaniu Boga tak, byśmy mogli szerzyć Jego miłość i prawdę w świecie.” papież Franciszek

a oni je przyjęli i prawdziwie poznali

a oni je przyjęli i prawdziwie poznali

J 17,8: Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.

J 17,1-11a

„Jezus jest Synem umiłowanym, który tą samą miłością miłuje Ojca i braci. Jego spojrzenie skierowane jest równocześnie na niebo i na ziemię, na Ojca i na wszystkie Jego dzieci. Jego ciało Syna Człowieczego czyni Go solidarnym z każdym człowiekiem. Dlatego bieguny dialogu są trzy: „TY”, „JA” i „ONI”. Wraz z Ojcem i Synem złączeni jesteśmy także my, aż w końcu staniemy się „jedno” z nim i z Ojcem w jedynej miłości. Modlitwa stanowi szczyt objawienia Jezusa uczniom włączonym bezpośrednio w Jego dialog Syna z Ojcem – z nadzieją, że każdy z nas powie w Nim: „Ojcze nasz”. Liberi w języku łacińskim oznacza synów, część wolną rodziny, w przeciwieństwie do niewolników. Stając się Synami Ojca i braćmi między sobą, otaczamy w ten sposób chwałą Jego imię na ziemi tak jak w niebie. Słowa otrzymane od Syna streszczają się w przykazaniu miłości – poznanie to zasadniczo uwierzenie w miłość. Słowa miłości poznaje ten, kto je przyjmuje z miłością. Kto nie miłuje, nie rozumie. Tylko miłość zawiera prawdę i życie, prawdę życia.”Silvano Fausti SJ

„Stają wobec siebie dwie miłości: Stwórca i stworzenie; jedna kropelka chce się mierzyć z oceanem. W pierwszej chwili kropla chciałaby w sobie zamknąć ten ocean niepojęty, ale w tej samej chwili poznaje, że jest jedną kropelką i wtenczas zostaje zwyciężona, przechodzi cała w Boga – jak kropla w ocean…”św Faustyna (Dz. 702)

doprowadzi was do całej prawdy

doprowadzi was do całej prawdy

J 16, 13: Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe.

J 16,12-15

„Sumienie jest zdolnością do prawdy i posłuszeństwem wobec prawdy, która odsłania się przed człowiekiem szukającym jej otwartym sercem. (…) Św. Paweł wskazuje nam piękną zasadę — „czynić prawdę w miłości” — jako przeciwieństwo nieustannego błąkania się tych, którzy są niczym dzieci miotane przez fale, i jako fundamentalną zasadę chrześcijańskiej egzystencji. W Chrystusie prawda i miłość stanowią jedność. W miarę jak zbliżamy się do Chrystusa, także w naszym życiu prawda zespala się z miłością. Miłość bez prawdy byłaby ślepa; prawda bez miłości byłaby jak „cymbał brzmiący” (1 Kor 13, 1).”papież Benedykt XVI

„Święty Tomasz powiada, że ze smutku najlepiej leczy kontemplacja prawdy. Nie chodzi jednak o to, by filozofować, rozważać jakieś skomplikowane sprawy. Kontemplować prawdę to wypatrzyć w świecie, w rzeczywistości, coś takiego, co naprawdę jest dobre i piękne.”Jan Andrzej Kłoczowski OP

„Podobnie nasz umysł nazywany jest wzrokiem duszy. Światło Prawdy oświeca wzrok duszy i wskazuje na Bożą drogę życia. Trzeba spełnić dwa wymogi, by odkryć, jakiego życia pragnie od nas Bóg. Po pierwsze, musimy czynić użytek z naszego umysłu, który jest wzrokiem duszy. Po drugie, światło Prawdy musi oświecić ten wzrok i wskazać nam Bożą wolę wobec nas.”św Augustyn

gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie

gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie

J 16,8: „On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.”

J 16,5-11

„Nasz Zbawiciel mówi nam, że zrozumiemy grzech przez Ducha Świętego. Nikt z tych, którzy sądzą, że łamią jedynie prawo, nie pojął w pełni zła, jakie wiąże się z grzechem. Gdy posiadamy Ducha Świętego, pojmujemy, że grzech to wyrządzanie krzywdy komuś, kogo kochamy. Dlatego właśnie ukrzyżowanie to manifestacja grzechu. Jest to, jak powiedział nasz Pan, esencja braku wiary – absolutna odmowa przyjęcia miłości i błogosławieństwa Bożego. Duch Święty objawia nam, że grzech to nieprzyjęcie zbawienia, które zostało wykupione przez Chrystusa na Krzyżu. Nic poza Duchem Świętym nie może naprawdę przekonać nas o istnieniu grzechu. Jak często, na przykład, nasze sumienie jest dławione przez powtarzane ustawicznie złe czyny? Racjonalizujemy nasze złe uczynki. Opinia publiczna czasem wręcz aprobuje grzech. Lecz Duch Święty objawia nam, że niewiara jest grzechem i że grzech jest w pewien szczególny sposób związany z ukrzyżowaniem.” apb Fulton J.Sheen

„Grzech jest najbardziej ciętym biczem, jaki może uderzyć każdą wybraną duszę. Kruszy każdego, mężczyznę czy kobietę, tak bardzo uniżając go we własnych oczach, że zdaje mu się nie zasługiwać na nic więcej niż upadek do piekła, aż do momentu, kiedy dotknięty Duchem Świętym, ogarnia go skrucha i widzi swoją gorycz zamieniającą się w ufność w miłosierdzie Boże. Wtedy jego rany zaczynają się zasklepiać, a jego dusza odżywa.” Juliana z Norwich