Matka Jezusa mówi do Niego

Matka Jezusa mówi do Niego

J 2,3: „A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: Nie mają już wina.”

J 2,1-11

Maryja jest spostrzegawcza i odważna. Potrafi interweniować w ważnych sprawach u Syna. Lecz gdy przestaje być potrzebna, natychmiast usuwa się w cień. Jest bardzo dyskretna i cicha. Całe jej życie świadczy o tym, że nie chce zwracać na siebie uwagi…

„Maryja jest przykładem Boskiej dysproporcji między tym, co widać na zewnątrz, a tym, co dzieje się w duszy. Kim Maryja była zewnętrznie w swojej wiosce? Nikim wyjątkowym. Najprawdopodobniej dla swoich krewnych i sąsiadów była po prostu Maryją, skromnym dziewczęciem, sympatycznym, ale nie nadzwyczajnym. Powinniśmy pamiętać o tej prawdzie, aby nie popaść w ryzyko przeniesienia Maryi, jak często czyniła to ikonografia i ludowa pobożność, w wymiar eteryczny i bezcielesny, właśnie Ją, która była Matką Słowa Wcielonego! Mówiąc o Niej, trzeba mieć zawsze na uwadze dwa charakterystyczne przymioty Boga, którymi są, jak zauważyliśmy, prostota i wspaniałość. W Maryi wspaniałość łaski i powołania harmonizuje z absolutną prostotą i rzeczowością.” Raniero Cantalamessa OFMCap

„Jakże niebezpiecznym jadem dla dobrych uczynków jest próżne zadowolenie! To dżuma, która niszczy najbardziej święte czyny!” św. Wincenty a Paulo

Oto poczniesz i porodzisz Syna

Oto poczniesz i porodzisz Syna

Łk 1,31: „Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus.”

Łk 1,26-38

„Święci apostołowie ogłaszając, że Bóg przyjął ciało, pozwalali powstawać nowemu wyobrażeniu, nowej wierze, nowemu kultowi: otóż człowiek może pojąć miłość głębszą i odczuwać większą pobożność wobec Tej, której wielkość przed owym objawieniem wydawała się trudna do pojęcia. Ponadto, kiedy zrozumie się myśl, że Bóg, który przyjął ciało, miał Matkę, w umysłach ludzkich rozpoczyna się zupełnie inny porządek myślenia, odmienny od wszystkich innych. Druga myśl jest skrupulatniej odróżniona od pierwszej i jedna nie powinna zakłócać drugiej. On jest Bogiem, który przyjął pokorę, ona jest kobietą, która przyjęła wielkość.” J.H. Newman

„Najświętsza Panna Maryja wierząc porodziła Tego, którego poczęła wierząc…Po tym kiedy do Niej pełnej wiary (fide plena) przemówił Anioł, poczęła Jezusa najpierw w swoim sercu, potem w łonie. Pełni łaski ze strony Boga odpowiada pełnia wiary ze strony Maryi; „gratia plena” odpowiada „fide plena.” Raniero Cantalamessa OFMCap

„Ty, o Niepokalana, wyższa jesteś od patriarchów, wyższa od męczenników, wyższa od wyznawców i od dziewic. Ty sama i bez nich możesz to, co oni z tobą potrafią.” św. Anzelm

Matka Jego

Matka Jego

J 19,25: „A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego…”

J 19,25-27

„Maryja, także przyjęła kielich męki, wychyliła go do dna. O Niej, jako o dawnej córce Syjonu można powiedzieć: „piła z ręki Pana kielich jego gniewu, co sprawia zawrót głowy, do dna go wychyliła”(Iz 51,17). Jeśli na Górze Kalwarii pod krzyżem Jezusa była Maryja, Jego Matka, to oznacza, że widziała wszystko, asystowała wszystkiemu. Słyszała krzyk: „Barabasz, nie on!”. Obserwowała Ecce homo, widziała Ciało ze swojego ciała biczowane, zakrwawione, ukoronowane cierniami, obnażone przed pospólstwem, drżące, przeszywane dreszczem śmierci, wiszące na krzyżu. Słyszała stukot uderzeń młotka i wyzwiska: „jeśli jesteś Synem Bożym…” Patrzyła na żołnierzy dzielących się Jego szatami i tuniką, którą może sama utkała. Jeśli święty Paweł mógł powiedzieć:”ja na ciele swoim noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa” (Ga 6,17), cóż mogłaby powiedzieć Maryja? Maryja jest pierwszą osobą noszącą znamię chrześcijaństwa, blizny niewidoczne, odciśnięte na sercu. Wiadomo, że tak działo się też z niektórymi świętymi.” Raniero Cantalamessa OFMCap

„Jej serce bije na wzór Jego Serca.” św. Pius X

rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie

rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie

Łk 1,29: „Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.”

Łk 1,26-38

Maryja jest mistrzynią duchowego rozeznawania. Nie wpuszcza do swojego serca słów bez rozważenia ich znaczenia, przyczyny i celu.

„Maryja jest przykładem Boskiej dysproporcji między tym, co widać na zewnątrz, a tym, co dzieje się w duszy. Kim Maryja była zewnętrznie w swojej wiosce? Nikim wyjątkowym. Najprawdopodobniej dla swoich krewnych i sąsiadów była po prostu Maryją, skromnym dziewczęciem, sympatycznym, ale nie nadzwyczajnym. Powinniśmy pamiętać o tej prawdzie, aby nie popaść w ryzyko przeniesienia Maryi, jak często czyniła to ikonografia i ludowa pobożność, w wymiar eteryczny i bezcielesny, właśnie Ją, która była Matką Słowa Wcielonego! Mówiąc o Niej, trzeba mieć zawsze na uwadze dwa charakterystyczne przymioty Boga, którymi są, jak zauważyliśmy, prostota i wspaniałość. W Maryi wspaniałość łaski i powołania harmonizuje z absolutną prostotą i rzeczowością.” R. Cantalamessa OFMCap

„Bądź stróżem swego serca i nie wpuszczaj żadnej myśli bez pytania.” Ewagriusz z Pontu

Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą

Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą

Łk 1,28: „Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą.”

Łk 1,26-38

Przepiękne jest pozdrowienie archanioła Gabriela. Nazywa Maryję: „pełną łaski”. Łaska jest niezasłużoną Bożą przychylnością, darmową pomocą Boga. Przyjęta – udoskonala duszę i uzdalnia ją do życia zgodnie z Jego wezwaniem, do działania mocą Jego miłości. Łaska jest uczestnictwem w życiu Boga, wprowadza w wewnętrzne życie Trójcy Świętej (KKK 1996,1997, 2000). Maryja jest nią wypełniona… A więc nie stawia przeszkód działaniu łaski, genialnie współpracuje z natchnieniami Ducha Świętego i zachwyca czynną miłością..

„Maryja jest osobą świadczącą, że w relacji z Bogiem i ludźmi łaska jest początkiem wszystkiego. Łaska jest przestrzenią, jest miejscem, gdzie istoty mogą spotkać swojego Stwórcę. Bóg jest przedstawiony w Biblii, jako przepełniony łaską (por. Est 34, 6). Bóg jest pełen łaski w sensie działania, jest Tym, który napełnia łaską. Maryja, a wraz z Nią każda inna istota, jest pełna łaski w sensie pasywnym, jako Ta, która została napełniona łaską.” Raniero Cantalamessa OFMCap