Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu

Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu

Mt 13,44: „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie.”

Mt 13,44-52

Co jest moim skarbem? Czymś, co dla mnie najdroższe? Niektórzy uważają za skarb bliskiego, ukochanego człowieka. Mówią do niego: „mój Skarbie”,”Złotko”, „Najdroższy/a”, inni nazywają tak tylko dzieci: „Skarbeńku”,”Perełko”,”Brylancie”. Ktoś mówi, że zdrowie to skarb. Zwłaszcza mówią tak ludzie, gdy je stracą. Inny, że dom to skarb, lub praca to skarb. Skarbem może być wszystko, co ma dla mnie wartość. Jezus opowiada przypowieść o tym, że Królestwo Niebieskie jest podobne do tego, co najdroższe dla mnie. Jest cenne, więc trzeba to ukryć, chronić przed złodziejami… Nie można zostawiać skarbu niestrzeżonego. Skarb jest wart tego, by dbać o niego i by sprzedać wszystko co się ma za niego. Największym skarbem Jezusa jest miłość Ojca, której nie pozwolił sobie ukraść, utracić, i za którą umarł…

„Gromadź sobie skarby miłości – zabierzesz je z sobą do nieba.” św. Urszula Ledóchowska

Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę

Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę

Mt13,44: „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.”

Tę przypowieść Jezus kieruje nie do tłumów, ale wyłącznie do uczniów. Królestwo, a więc m.in. pokój i radość (Rz 14,17), jest porównane do skarbu ukrytego głęboko. Rzeczywistości duchowe istnieją w naszym sercu, w centrum tożsamości. Lecz by dotrzeć do tego sanktuarium trzeba często przekopać warstwy tego, co je zasypało: może cudze oczekiwania, życiowe konieczności, błędne decyzje i ich konsekwencje. Czasem długo trzeba odwalać ziemię, żeby go odnaleźć. Uczeń Jezusa wie, że trud jest wart wysiłku, porzucenia innych upraw, kopalni, bo skarb ów jest po prostu bezcenny, wpływa na każdy szczegół życia.

„I chodzą ludzie podziwiać szczyty gór i wzdęte fale morza, i szerokie nurty rzek, i przestwór oceanu, i kręgi gwiezdne, a siebie zaniedbują.” św. Augustyn