Ziemia sama z siebie wydaje plon…

Ziemia sama z siebie wydaje plon…

Mk 4,28: Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie.

Mk 4,26-34

To Bóg jest w nas sprawcą wzrostu, chcenia i działania… On przygotowuje nas pod zasiew jak dobrą glebę: nawadnia i pielęgnuje, dba o najlepsze ziarno Słowa. Nie czeka, aż cała gleba będzie gotowa, nie ogranicza swojej hojności nawet gdy tak wiele ziaren Jego Słów i potoki Łask zostaną odrzucone, niezrozumiane, zmarnowane. Nie zniechęca się, gdy ziarno nie reaguje i zostaje „samo”(J 12,24) lub gdy kłos nie owocuje. Troszczy się o wszystko, co wzrasta. Miłosiernie spieszy z nawożeniem, nie ustaje w nawadnianiu zwłaszcza suchych obszarów i nieodmiennie cieszy się tym, co się przyjęło… Obyśmy mieli cierpliwość do siebie, taką jak On ma wobec nas.

„Miej cierpliwość we wszystkim–a zwłaszcza do siebie samego. Nigdy nie myl swoich błędów ze swoją wartością. Jesteś cenną, twórczą, wartościową osobą, po prostu dlatego, że jesteś. Żadne sukcesy ani nieszczęścia nie są w stanie tego zmienić.”św. Franciszek Salezy

„Osiągamy pełną doskonałość dopiero wtedy, gdy Twoja cierpliwość, o Ojcze, mieszka w nas, a nasze podobieństwo do Ciebie utracone przez grzech Adama objawia się i jaśnieje w naszych czynnościach.”św. Cyprian

ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity

ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity

J 12,24: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.”

J 12,24-26

„Cały świat aż huczy takimi słowami jak: tożsamość, osobowość, samorealizacja. Ludzie narzekają, że stracili tożsamość. Poszukują nowej tożsamości. Chcemy być osobowościami, chcemy być sobą, dopóki nagle nie odkryjemy, że Duch Święty nie szuka swej tożsamości. Nie rozwija ani nie posiada jasnej, możliwej do zdefiniowania osobowości. Wchodzi całkowicie w cień, nie ma nic szczególnego,żadnych stałych konturów. Nie istnieje nawet jedna, charakterystyczna dla Niego nazwa. Jego istota to pozostałe dwie Osoby, Jego istota jest w Nich. On jest przecież miłością. Przez cały czas chce tracić, aby dwie Osoby zyskiwały, chce umierać, aby dwie pozostałe Osoby żyły.” Wilfrid Stinissen OCD

„Wszystko co czynimy, jest tylko środkiem do celu. Jedynie Miłość jest celem samym w sobie, bo Bóg jest Miłością.” św. Teresa Benedykta od Krzyża

Czy śpi, czy czuwa, nocą i dniem, ziarno kiełkuje i wzrasta, a on nie wie jak

Czy śpi, czy czuwa, nocą i dniem, ziarno kiełkuje i wzrasta, a on nie wie jak

Mk 4,26-27: „Tak się ma sprawa z królestwem Bożym jak z człowiekiem rzucającym ziarno w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, nocą i dniem, ziarno kiełkuje i wzrasta, a on nie wie jak.”

Praca Ducha Świętego jest niedostrzegalna. Z perspektywy czasu, po różnych zwycięstwach nad lękiem czy nieuporządkowanymi nawykami widać, że zwycięstwo przyszło tylko dzięki wsparciu łaski. Choć nic nie widziałam(em) ani nie czułam(em) w drodze – On był przy mnie. Bóg był siłą do przełamania się. Był pragnieniem i wzrostem. On zorganizował okoliczności, odpowiednie warunki umożliwiające ziarnu rozwój, zachęcał sygnałami, bodźcami, że już czas na kiełkowanie. Cierpliwie czekał aż ziarnko zareaguje.

„Bóg każdego prowadzi jego własną drogą; jedni dochodzą do celu prędzej i łatwiej, inni trudniej i później. Wszystko, co możemy uczynić, jest drobnostką w porównaniu z tym, co otrzymujemy. Ale to niewiele musimy zrobić sami.” św. Teresa Benedykta od Krzyża

„Naucz się robić swoją cząstkę, a resztę zostaw niebu.” bł. John H. Newman

Podobne jest do ziarnka gorczycy

Podobne jest do ziarnka gorczycy

Łk 13,18-19: „z czym porównać Królestwo Boże? Podobne jest do ziarnka gorczycy…”

Palestyńska gorczyca (salvadora persica) jest rośliną niezwykle odporną na warunki pogodowe i rosnącą w zawrotnym tempie. Z ziarenka mniejszego od maku wyrasta ok 3-4,5 metrowe drzewo. Jezus, porównując Królestwo do tego drobniutkiego ziarenka obrazuje, że mając choćby odrobinę wiary można wiele osiągnąć. Potencjał rozwojowy rzeczywistości opartej na zasadach pochodzących od Boga jest gigantyczny. Zaczyna się od niemal niezauważalnego dla ludzkiego oka okrucha. Nie straszne mu są niesprzyjające warunki. Jest wytrwały. Gdy tylko trafi na podatny grunt, na chętne serce, szybko rozwija się aż do postaci drzewa, które jest na tyle silne i mocne by dawać oparcie i ochronę. Boże wartości zawierają w sobie, jak owo ziarenko – niezwykłe zdolności rozwoju, ponieważ wypełnia je moc Ducha Świętego.

„Trzeba stawiać sobie wysokie ideały, do nich dążyć, ich się trzymać, do nich się rozpalać – to nasza broń.” św. U. Ledóchowska

wydają owoc przez swoją wytrwałość

wydają owoc przez swoją wytrwałość

Łk 8,15: „W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość.”

Słowo Boże jest porównane do ziarna. Jest ono małe i niepozorne ale ma wielką moc przemiany, transformacji w potężną roślinę. Konieczne są jednak sprzyjające warunki: otwarta ziemia (pragnienie słuchania), zaorana – a więc czekająca, gotowa na przyjęcie ziarna. Zatrzymanie Słowa (pamięć o Nim) Jezus łączy z sercem szlachetnym i dobrym. Owocowanie – z długotrwałym staraniem, nie zniechęcaniem się, gdy krótki zryw nie przynosi ostatecznego zwycięstwa.

„Jezu, jesteś ziarnem mojej duszy; a Bóg Ojciec jest słońcem, które ogrzewa tę biedną ziemię; a Ty, Duchu Święty jesteś deszczem, który orzeźwia tę jałową ziemię…. Jezu, jesteś ziarnem ponieważ przychodzisz każdego dnia, o Jezu…. Kochane ziarno, przychodzi każdego dnia…” św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego

  • 1
  • 2