Poślę do nich proroków i apostołów

Poślę do nich proroków i apostołów

Łk 11,49: „Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a z nich niektórych zabiją i prześladować będą.”

Łk 11,47-54

Bóg nie chce zguby grzesznika lecz by się nawrócił i żył w prawdzie (Ez 18,23). Styl Jego działania to wysyłanie posłańców z upomnieniem/korektą. Historia wszelako uczy, że prorocy stale natykają się na deformację obłudy, która bierze się u człowieka z niechęci do przeżywania trudnych uczuć: wstydu, złości, smutku. Nie tolerując stanu frustracji związanego z własną grzesznością – człowiek postanawia odciąć się od uczuć. Gdy jednak wykręci kontrolkę sygnalizującą nieprawidłowości w działaniu silnika (serca), wprawdzie ma chwilowo tzw. święty spokój, ale silnik się od tego nie naprawia… W efekcie, do bezrefleksyjnie przeżywanych impulsów dorabia ideologię lub coraz pokrętniej wyjaśnia sobie świat tak, by nie przeżywać zakazanych uczuć… Faryzeusze, uczeni w Piśmie i arcykapłani konfrontując się z Jezusem – uosobioną Prawdą, zderzyli się nagle z unikanym i wymanewrowanym przez siebie wstydem. A ponieważ nie mieli zwyczaju badać i poddawać krytycznej refleksji czy porządkowaniu uczuć (np złości), zadecydowali o wyeliminowaniu Sprawcy dyskomfortu emocjonalnego… Tak samo ich przodkowie czynili prorokom…

„Jak można wykorzenić hipokryzję? Jest bardzo dobre lekarstwo, które pomaga nam ustrzec się obłudy: oskarżanie samych siebie i powiedzenie Panu: “Zobacz Panie, jaki jestem!”, powiedzenie tego z pokorą.” papież Franciszek

był znakiem

był znakiem

Łk 11,30: „Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy…”

Łk 11,29-32

„Strzeżmy się utraty wszelkiej nadziei, ale jednocześnie unikajmy poddania się zbyt łatwo nonszalancji… Brak nadziei przeszkadza powstać temu, który upadł, a nonszalancja sprawia, że upada stojący… Wyrok Boży, wydany na Niniwitów był w stanie pogrążyć ich w rozpaczy, bo nie głosił: „Jeśli będziecie czynić pokutę, zostaniecie zbawieni“, ale: „Jeszcze trzy dni, a Niniwa zostanie zniszczona“ (Jon 3,4). Lecz ani groźby Pana, ani nawoływania proroka, ani nawet powaga wyroku… nie zachwiały ich ufnością. Bóg pragnie, byśmy wyciągnęli naukę z tego wyroku, wydanego bezwarunkowo, byśmy zostali pouczeni tym przykładem i opierali się rozpaczy i bierności… Co więcej, boska życzliwość nie objawia się jedynie przez przebaczenie, udzielone pokutującym Niniwitom…: przyznany czas poświadcza także niewypowiedzianą dobroć. Sądzicie, że trzy dni wystarczyłyby, aby wymazać tyle nieprawości? Boża życzliwość wyłania się zza tych słów; zresztą, czyż nie jest głównym sprawcą zbawienia całego miasta? Niech ten przykład uchroni nas od wszelkiej rozpaczy. Bo diabeł uważa tę słabość za swoją najskuteczniejszą broń i, nawet grzesząc, nie sprawilibyśmy mu większej przyjemności, jak tracąc nadzieję.” św. Jan Chryzostom

A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim

A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim

Łk 9,30: „A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz.”

Łk 9,28b-36

Jezus ofiaruje uczniom niezwykły dar: wprowadza ich w atmosferę swojej modlitwy, w świętych obcowanie, w Szechinę – Bożą Obecność (dosłownie hebr. „zadomowienie”‎)… Jest to tak niezwykłe doświadczenie, że rozbudza i natychmiast orzeźwia zmęczonych wspinaczką i upałem uczniów. Ciekawe jest to, że Szymon, choć przecież nigdy nie widział żyjących przed wiekami Mojżesza czy Eliasza, rozpoznaje ich natychmiast: duchowo i intuicyjnie. Zanurzeni w chwale Jezusa, w przenikliwej obecności Boga, Jego niecielesnym objawieniu się, czują zarówno radość i szczęście, które powoduje pragnienie trwania w Nim, jak i lęk. Bóg udziela się stworzeniu, nawiązuje z nim relację. Otrzymują szczyptę poznania Nieba i doświadczają poszerzenia swojego poznania (czyli znacznie głębszego udziału w Prawdzie), niż mieli dotychczas.

„Ostatecznie, boskość na tamtym świecie, umożliwi ludzkiemu duchowi taką gamę doświadczeń prawdy i miłości, jakiej człowiek nigdy w ziemskiej rzeczywistości nie mógł osiągnąć.” św. Jan Paweł II

„Modlitwa jest światłem duszy, prawdziwym poznaniem Boga i pośredniczką między Nim a ludźmi.” św. Jan Chryzostom

„Skuteczna modlitwa to taka, który tworzy w duszy jasne pojęcie Boga.” św. Bazyli Wielki

Jan bowiem upomniał go

Jan bowiem upomniał go

Mt 14,4: „Jan bowiem upomniał go: Nie wolno ci jej trzymać.”

Mt 14,1-12

Jan Chrzciciel nie obawia się napomnieć władcy, który ma władzę nad jego wolnością i jedną kapryśną decyzją może pozbawić go życia. Przypomina niewygodną dla monarchy prawdę o istnieniu Boga. On dał Izraelowi przykazanie: „nie pożądaj żony bliźniego swego”, władca zaś swoim postępowaniem je łamie… To trudny odcinek misji proroka: być głosem Najwyższego. Jak zauważa Abraham Joshua Heschel:

„Prorok to ten, który słyszy głos Boga i czuje bicie Jego serca.”

Jan jest mężny i potrafi zaryzykować życiem dzięki bliskości z Bogiem. Od lat zna Tego, który mówi do jego serca i udziela mu wsparcia. Bóg daje mu potrzebną siłę i spokój, wytrwałość w cierpieniu, a także jasność i stałość wypowiedzi. Chrzciciel nie szuka usprawiedliwień dla Heroda; okoliczności, które mogłyby przemawiać na jego korzyść. Mówi bez owijania w bawełnę.

„Serca mężne i wspaniałomyślne skarżą się tylko z ważnych powodów, ale i wtedy nie pozwalają, aby [skargi] wniknęły zbytnio w ich głębię.” św. o. Pio

„Dobry Bóg obdarzył nas silną wolą, na której możemy się oprzeć jak na skale, nie może nam jej odebrać ani szatan, ani żadne stworzenie. Tak więc nie powinniśmy być lękliwi, tylko odważni, spokojni i pewni siebie.” św. Katarzyna ze Sieny

Nie będzie się spierał ani krzyczał…

Nie będzie się spierał ani krzyczał…

Mt 12,19: Nie będzie się spierał ani krzyczał, i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu.

Mt 12,14–21

Jezus swoim zachowaniem udziela wielkiej lekcji podążającym za Nim uczniom. Gdy dowiaduje się o planach zgładzenia Go- odchodzi. Nie prowokuje agresorów, gotowych zabić w imię własnej interpretacji przepisów szabatowych. Nie manipuluje, pozyskując np. demagogiczną przemową zastęp swych obrońców. Nie krzyczy ani nie wykłóca się, by udowodnić swoją rację- choć z łatwością mógłby im wytrącić każdy argument z ręki. Nie osądza ich zachowania. Milczy. Usuwa się z łagodnością, bez walki, jakby zło Go nie dotyczyło, choć wie, że faryzeusze z nienawiści zdyskredytują i oczernią każde dobro, które uczynił. Jest skupiony na swej misji więc odchodząc „robi swoje”: uzdrawia wielu idących za Nim chorych, stara się, by nie było rozgłosu wokół cudów i upomina ludzi, by nie czynili Go kimś sławnym.

„Po co się bronić i tłumaczyć, kiedy jesteśmy nie zrozumiane i nieżyczliwie oceniane? Zostawmy to, nie mówmy nic, tak dobrze jest nic nie mówić, dać się oceniać ludziom według ich woli. O błogosławione milczenie, które daje tyle spokoju.”św Teresa od Dzieciątka Jezus

„Łagodność do wszystkiego się przyda.”św Urszula Ledóchowska

„Diabeł goni za hałasem, Chrystus szuka ciszy.”św Ambroży