oświecił ich umysły, aby rozumieli

oświecił ich umysły, aby rozumieli

Łk 24,45: „Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma.”

Łk 24,35-48

„Gdy czytamy Pismo Święte, możemy doświadczyć przemienienia wówczas, gdy odczytywane słowo rozświetla naszą drogę życia. Jak szata skrywa w swoim wnętrzu Ciało Zbawiciela, tak Biblia skrywa Jego obecność. Jak po ukrzyżowaniu nie została podarta, lecz zachowana w całości, tak Pismo święte stanowi jedną księgę, w ramach której nawet tak ważne podziały jak na Stary i Nowy Testament, nie niweczą jej spójności. Ewangelia zyskuje swoisty duchowy blask mistycznego sensu, gdy jest odczytywana w świetle Starego Testamentu. Św. Augustyn powie: Nowy Testament jest ukryty w Starym, natomiast Stary znajduje wyjaśnienie w Nowym.” ks. prof. Krzysztof Bardski

„Jeśli zatem ktokolwiek potrafił pojąć cząstkę owych bogactw, niechaj nie sądzi, iż w Bożym słowie znajduje się tylko to, co sam znalazł, ale niech wie, iż spośród wielu skarbów, to jedynie udało mu się zobaczyć.” św. Efrem Syryjczyk

„Zły człowiek nie chce mieć prawdy Ewangelii przed sobą, lecz za sobą. Gdy są te prawdy przed tobą, to cię prowadzą, a gdy za tobą to cię obarczają.” św. Augustyn

Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas

Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas

Łk 24,22: Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas.

Łk 24,13-35

Dwójka ucznów nie wytrzymuje napięcia panującego wśród apostołów po męce i śmierci Jezusa. Postanawiają uciec z jerozolimskiego tygla do Emaus. Znosili jakoś swoje zawiedzione nadzieje, ból i smutek straty, lecz relacja kobiet okazała się przysłowiową ‚kroplą przepełniającą czarę’. Tego było dla nich po prostu za wiele. Są zdumieni (gr eksestesan), przerażeni, w szoku. To samo słowo określa reakcję ludzi na widok wskrzeszonej córki Jaira czy osłupienie na widok Piotra cudownie uwolnionego z więzienia (Dz 12,16). Zwiewają ze wspólnoty. Jezus nie chce ich zostawiać w uczuciowym zamęcie. Zachęca by wypowiedzieli powody smutku i lęku. Lecz zaraz potem z pasją tłumaczy im działanie Boga, przytacza proroctwa i Słowo, łaje za bezmyślność i ociężałe serca, nieskore do porządkowania uczuć, poddające się lękowym impulsom. Jest urażony ich postawą i daje im to odczuć niechęcią do towarzyszenia im w dalszej ucieczce. Pozwala się jednak uprosić i wreszcie- rozpoznać…

„Własna bezsilność niech nas nigdy nie smuci, przykładajmy się jedynie do miłości.”św Teresa z Lisieux

Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie!

Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie!

Mt 28,9: Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie!

Mt 28,8-15

Po Zmartwychwstaniu Jezus objawia się tym, którym chce. Nie widzą Go dwaj najbliżsi uczniowie, biegnący do grobu. On pragnie ich spotkać w Galilei, a więc miejscu wiosny miłości. Może ich oczy są na uwięzi lęku i smutku? Zbyt są skupieni na myślach:’co teraz, co ze mną’ by Go rozpoznać? Kobiety zaś, jak Mędrcy Dzieciątku, niosą dar wonności = symbol przyjaźni i miłości rozweselającej serce (Prz 27,9). Pokazują w ten sposób, jak bardzo Jezus jest im drogi, cenny. Są gotowe na spotkanie z Nim. Ich nadzieje wprawdzie też zostały złożone w grobie lecz one nadal wielkodusznie służą miłości…

„Dlaczego Zmartwychwstały pozostał tylko w kręgu swoich, zamiast wystąpić przed przeciwników i tym samym rozwiać każdą wątpliwość? Dlaczego przez całą historię daje się tylko z trudem dotknąć poprzez słowo Ewangelii, zamiast jednoznacznie zaprowadzić Królestwo Ducha i miłości? Odpowiedź dał św Augustyn:”Ducha może widzieć tylko ten, kto ma Ducha”. Powołuje się na słowa filozofa Plotyna, które Goethe tak przetłumaczył:”Gdyby oko nie było słoneczne, słońce nie mogłoby go rozpoznać.”Benedykt XVI

Bóg łaskawie nawiedził lud swój

Bóg łaskawie nawiedził lud swój

Łk 7,16: „Bóg łaskawie nawiedził lud swój.”

Łk 7,11-17

Spośród ewangelistów, św. Łukasz najbardziej podkreśla dobroć i miłosierdzie Boga. Historia wskrzeszenia syna wdowy pojawia się tylko u niego. Gr. ‚episkeptomai’ – nawiedził, właściwie znaczy: wejrzał, przyszedł by dokładnie się przyjrzeć, rozpatrzyć. Bóg zstępuje na ziemię by okazać swoją miłość i troskę. Jest Tym, który wędruje, by spotkać się z opuszczonym człowiekiem. Wychodzi mu naprzeciw niosąc pocieszenie i pomoc. Orszak żałoby, w którym idzie wdowa, wyrażający kres ludzkich nadziei, niespodziewanie natyka się na radosny orszak życia, z Jezusem na czele. I w tej konfrontacji życie zwycięża śmierć, ból zostaje przemieniony w taniec uwielbienia. Bo gdy Bóg spotka człowieka, cierpienie i smutek muszą ustąpić. Tylko ten, kto znalazł się w mroku i cieniu śmierci, potrafi rozradować się Słońcem Wschodzącym z wysoka, które wszystko odmienia (Łk 1,68.78). Jezus jest ludzkim obliczem Ojca ukazującym, że Bóg nie jest Kimś obojętnym, lecz przepełnia Go współczucie.

„Nie trać nadziei-broni, którą dał ci Chrystus.” św. Efrem

Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko

Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko

Łk 1,3: „Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu.”

Powracający z niewoli Izraelici płaczą, kiedy słyszą Słowo Boże. Św Łukasz wyjaśnia powód spisania Ewangelii. Okazuje się dociekliwym badaczem, który dotarł do żywych świadków, do źródeł, ustalił daty wydarzeń, aby mieć całkowitą pewność. Imię Teofil – „Miłośnik Boga”, symbolicznie oznacza każdego z nas. Czytając Pismo Święte wzywaj zawsze pomocy Ducha aby rozumieć i spotkać się z Bogiem.

„Wiem jak żyłem przez 33 lata, wiara była intelektualnym przeżyciem. Nie miała mocy. Dopiero gdy przyjąłem Ducha Świętego stała się czymś żywym.” Ch. Whitehead

„Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa.” św. Hieronim

„Nakarm swoją wiarę a twoje trudności umrą z głodu.” św. Augustyn