Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch

Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch

Łk 10,1: Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch…

Łk 10,1-9

„Starożytne rękopisy tego fragmentu Ewangelii (Kodeks Synajski z IV wieku czy Aleksandryjski z V w.) mówią o siedemdziesięciu wysłannikach. Wersja z 72 znajduje się w papirusie P75 z III wieku i Kodeksie Watykańskim z IV w. Ta sprzeczność jest jedynie pozorna i nie powinna nam przysparzać problemów, gdyż ważniejsza jest symbolika liczby 70 lub 72, oznaczająca wszystkich, pełnię. 70 starszych z Izraela otrzymało natchnienie prorockie (Lb 11,24-30). Ale gdy dokładnie wczytamy się ten tekst, okaże się, że duch Boży spoczął także na Eldadzie i Medadzie, którzy nie zaliczali się do tego grona, więc znowu mamy 72. Czego nas uczy to słowo? Ewangelia ma być niesiona na cały świat. Nie możemy spocząć na laurach, zadowoleni, że my jesteśmy wierzący.”ks Krystian Malec

„Powodem, dla którego tak niewielu chrześcijan działa z wyłącznym zamiarem przypodobania się Bogu, jest poddanie większości z nich najstraszliwszej ignorancji. Boże mój, ile dobrych dzieł traci Niebo!”św Jan Maria Vianney

Dlaczego oni robią w szabat to, czego nie wolno?

Dlaczego oni robią w szabat to, czego nie wolno?

Mk 2,24: Faryzeusze pytali Go:”Dlaczego oni robią w szabat to, czego nie wolno?”

Mk 2,23-28

„Uczniowie jawnie łamią cztery nakazy szabatowe: nie wolno żąć, a oni zerwali kłosy-więc żęli. Nie wolno młócić, a oni wykruszali ziarna w rękach, więc młócili. W szabat nie wolno było wiać, a przecież, jak już pokruszyli ziarna, to musieli zdmuchnąć, to co nie nadawało się do zjedzenia, więc dokonali przewiania. Po czwarte, w szabat nie wolno było przygotowywać posiłków, a oni go sobie przygotowali. Faryzeuszom nie było do śmiechu. Według nich uczniowie Jezusa dopuścili się wielkiego świętokradztwa, ponieważ nie uszanowali szabatu. Gdyby tylko znali nomenklaturę kościelną, pewnie powiedzieliby, że „zgrzeszyli śmiertelnie”.”ks Krystian Malec.

Faryzeusze są gotowi bezwzględnie wypełniać Prawo, napominać i osądzać. Nie mają w sercach miłosierdzia dla głodnych i nie potrafią pojąć wyzwolenia, które przynosi Jezus. A On, wskazując na siebie jako Pana szabatu, uświadamia, że Bóg nie jest egzekutorem bezdusznych zasad. Dla Niego człowiek jest ważniejszy niż przepisy.

„Bóg pragnie przede wszystkim serca i to jest najważniejsze.”św Wincenty a Paulo

sami poznajecie, że już blisko jest lato

sami poznajecie, że już blisko jest lato

Łk 21,30: „Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato.”

Łk 21,29-33

Chrystus pyta o czujność duchową, wrażliwość na Boże znaki. Ludzie wypatrujący z utęsknieniem wiosny, potrafią dostrzegać jej zwiastuny w świecie przyrody…

„Dla nas, mieszkających na północy od Ziemi Świętej, drzewa gubiące na jesień liście nie są czymś nadzwyczajnym. Wszyscy wiemy, że na wiosnę zazielenią się na nowo. Natomiast w Izraelu tylko nieliczne zrzucają liście, aby potem je odzyskać. Do nich należy figa. I ze względu na tę zdolność była i jest swoistym fenomenem. W zimie wygląda tragicznie, jak szkielet martwego, oskubanego drzewa, ale na wiosnę wypuszcza liście i sygnalizuje, że lato niebawem nadejdzie.” ks. Krystian Malec

Tak jak człowiek wyglądający wiosny, podobnie wierzący ma być wrażliwy na komunikaty traktujące o rzeczach ostatecznych dotyczących człowieka i świata. Dzień spotkania z Panem przychodzi niespodziewanie, Chrystus pragnie, by każdy był nań przygotowany.

„Nie trać nadziei – broni, którą dał ci Chrystus.” św. Efrem Syryjczyk

Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity

Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity

J 15,5: „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity.”

J 15,1-8

„Μείνατε ἐν ἐμοί (meinate en emoi) mówi Jezus do uczniów, co zostało przetłumaczone jako: „trwajcie we Mnie”. Jednak czasownik μένω (meno) oznacza także: „pozostawać, przebywać, mieszkać, nadal istnieć”. Zatem można przetłumaczyć także: „mieszkajcie we Mnie, a ja w was mieszkać będę”. Czy nie jest to piękna obietnica? Jezus chce, abyśmy zamieszkali w Nim, ale także żebyśmy zamieszkali z Nim. To znaczy żebyśmy byli przed Nim sobą, odpoczywali w Jego obecności, żebyśmy mogli z Nim porozmawiać i wygadać się Mu, żebyśmy mogli też przed Nim się wypłakać. Przez tę prośbę Jezus objawia swe najgłębsze pragnienie – żebyśmy ciągle, nieustannie, bez względu na okoliczności i nasze samopoczucie byli z Nim. Jezus nie chce być rzadkim gościem pod naszym dachem, ale domownikiem, który będzie miał realny wpływ na nasze myślenie, słowa, zachowania i decyzje.” ks. Krystian Malec

„Miłość moja was stworzyła i moja miłość was zachowuje.” Pan Jezus do św. Katarzyny ze Sieny