Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały

Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały

Mt 11,21: „Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły.”

Mt 11,20-24

Podobnie jak dzisiaj, w czasach Jezusa wiele wątpliwości i argumentów przeciwko cudom opierała się na podejrzeniu, że są to „nieuprawnione dziwy, albo niewybaczalne naruszenie zasad, coś jakby nagłe odziedziczenie fortuny.”(C. S. Lewis). Mieszkańcy Tyru i Sydonu, twierdzi Jezus, a więc poganie wierzący w magię i bóstwa, byliby znacznie mniej sceptyczni wobec cudów niż Izraelici, czyli ludzie szczycący się swoją wiarą w Boga Wszechmogącego.

Jakie są przyczyny niewiary w cuda? C. S. Lewis uważa, że „cud nie może być wynikiem niekonsekwencji ale stanowi zwieńczenie konsekwencji.” A zatem wygląda na to, że najpierw trzeba mocno wierzyć w dobroć Boga, w Jego wszechmoc, łaskę i przychylność wobec człowieka, żeby przyjąć zwieńczenie tej wiary – doświadczenie cudu.

„Nieliczni są ci, którzy dotykają Pana z wiarą, większość bowiem tylko tłoczy się do Niego.” św. Augustyn

uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać

uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać

Mt 23,5: „Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać.”

Mt 23,1-12

Największym zagrożeniem człowieka duchowego jest pycha. Trzeba być mocno ugruntowanym w Bożych wartościach aby je wypełniać po prostu dlatego, że są dobre. Lecz do takiej wolności się dorasta. Dzieci potrzebują zachęty i Bóg jej nie szczędzi. Lecz można dać się fatalnie zwieść i zamienić Jego pełne miłości oczy na ziemską publiczność, która ma inne priorytety i preferencje, lecz aprobaty oferuje ‚nieco bardziej namacalne’.

„Wszystko zaczyna się od pychy, lecz wielkim dobrem jest mieć jakąś wadę do zwalczania – to jest największa z łask.” św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego

„Przyjemność pychy jest jak przyjemność drapania się. Jeśli coś cię swędzi, chcesz się podrapać. Dopóki swędzi cię szacunek dla własnej osoby, będziesz pragnąć przyjemności samoakceptacji. Jednak o wiele przyjemniej jest, gdy ani nie swędzi, ani nie musisz się drapać, a najprzyjemniejsze chwile to zapomnieć o swoim cennym ego i zyskać wszystko inne (Boga, ludzi, zwierzęta, ogród, niebo).” C. S. Lewis

To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec

To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec

Łk 21,9: „nie trwóżcie się, gdy usłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec.”

Śmierć Jezusa, zburzenie świątyni jerozolimskiej, wojny są końcem pewnego świata. Jakaś rzeczywistość, ustanowiony przez ludzi porządek społeczny odchodzi bezpowrotnie. Czasem dlatego, że uległ wynaturzeniu i pozwolił, by do władzy doszli ludzie gloryfikujący zło, przemoc jako drogi rozwiązywania konfliktów; bywa, że system nie sprawdza się jako wartość jednocząca, jest niewydolny by stawić opór i ulega przemocy z zewnątrz. Jezus wie jak się kończy budowanie świata, który za centrum stawia człowieka – nie Boga; nie jest scalony przez wspólnie wyznawane wartości. W powolny lecz nieunikniony sposób zmierza do upadku.

„Dziś wiem, Panie, dlaczego nie udzielasz nam odpowiedzi. Sam jesteś odpowiedzią. Wobec Twojego oblicza milknie wszelka wątpliwość. Czy jakaś inna odpowiedź mogłaby nam wystarczyć? Wszędzie tylko słowa i słowa; wiedziemy je do walki z innymi słowami.” C.S. Lewis

zachowa je na życie wieczne

zachowa je na życie wieczne

J 12,25: „Ten, kto kocha swoje życie, traci je. Ten zaś, kto nie przecenia swojego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.”

Bywa, że człowiek utożsamia się ze swoim ciałem i życie sprowadza wyłącznie do zaspakajania jego biologicznych potrzeb, postępując według instynktów – w ten sposób marnotrawi Boży dar. Jezus podkreśla wartość życia duchowego, które jest przedsionkiem życia wiecznego. Uczy, że to przede wszystkim dusza jest na obraz Boga(J 4,24) nosi w sobie pragnienie i odbicie rzeczy wiecznych i doskonałych. To ona otrzymała przywilej poznawania Boga, kształtowania i podporządkowania własnego życia wartościom, władzę panowania nad popędami ciała i nad grzechem(Rdz 4,7).

„Nie masz duszy. Jesteś duszą. Masz za to ciało.” C. S. Lewis

„Miej wewnętrzny dystans do wszystkiego, nie znajduj upodobania w żadnej rzeczy przemijającej, a dusza twoja zbierze dobra, których nie umiesz sobie nawet wyobrazić.” św. Jan od Krzyża

siedzieli wraz z Jezusem

siedzieli wraz z Jezusem

Mt 9,10: „Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami.”

Jezus nie wstydzi się przebywać pośród ludzi, których grzechy są znane wszystkim. Chce dotrzeć do nich, pozyskać ich dla Boga. Wspólny posiłek w radosnej atmosferze jest dla Niego idealną okazją do przełamania dystansu i skutecznej ewangelizacji przez miłość i serdeczność.

„Łagodność w mowie, działaniu i ostrzeganiu zyskuje wszystko i wszystkich.” św. Jan Bosko

„Mam nienawidzić grzech, a nie grzesznika. Długo uważałem to rozróżnienie za bzdurne rozdzielanie włosa na czworo. Jak mogę nienawidzić coś, co zrobił zły człowiek, ale nie samego człowieka? Jednak po latach uświadomiłem sobie, że jest osoba, wobec której zachowywałem się tak przez całe życie – ja sam.” C.S. Lewis