Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie

Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie

Mt 18,14: „Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno z tych małych.”

Mt 18,12-14

Serce Boga mieści miliony dzieci i los żadnego nie jest Mu obojętny. Jego wolą jest by nastała jedna owczarnia i jeden pasterz (J 10,16) i by nikt już się nie błąkał. Stworzył nas do relacji i przez wzajemne wsparcie objawia się Jego miłość. Wolą Boga jest by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno (J 11,52). On wie, że zagubionym i samotnym przytrafiają się złe doświadczenia, a w stadzie łatwiej przeżywać różne trudności i zagrożenia. Pragnie więc dla swoich owiec bezpieczeństwa wspólnoty. Bycie małym to też obraz zaakceptowanej słabości. Jezus podkreśla, że Bóg zatroszczy się o tego, kto pozwala Mu się odnaleźć w stanie zagubienia, niemocy, ułomności, osamotnienia, niedostatku.

„Doskonałość (czyli zgodność woli człowieka z wolą Boga) nie polega na odczuciach zadowolenia czy smakach, ale na tym, by miłować coraz bardziej – i to samo dotyczy nagrody – oraz na tym, aby zgodnie ze sprawiedliwością i prawdą coraz lepiej wyrażać tę miłość w swoich działaniach.” św. Teresa od Jezusa

„Ach! Gdybym miał oczy Jezusa! Ale właśnie…ja je posiadam! Wystarczy tylko, bym je otworzył!” bł. Karol de Foucauld

Bądźcie więc roztropni jak węże…

Bądźcie więc roztropni jak węże…

Mt 10,16: Bądźcie więc roztropni jak węże…

Mt 10,16-23

Wąż jest symbolem przemyślności i przebiegłości. Jezus pragnie, by Jego uczniowie zachowywali się w sposób duchowo dojrzały. Św. Tomasz z Akwinu wyróżnia 8 składników roztropności: pamięć–czyli wyciąganie wniosków z przeszłości; zdrowy osąd i ogląd rzeczywistości– logiczne myślenie i nie uciekanie od prawdy w złudzenia; otwartość na pouczenia innych– a zatem postawa ucznia; domyślność– dostrzeganie przyczyn różnych zdarzeń i ich powiązań po to, by umieć lepiej dobierać właściwe środki prowadzące do celu; przewidywanie– umiejętność wyobrażenia sobie, co wyniknie z mojego myślenia, mówienia, jakie będą konsekwencje moich czynów (nieraz aż po wieczność); oględność– a więc swoista elastyczność i dopuszczenie tego, co nieprzewidywalne; oraz zapobiegliwość–czyli przezorne i ostrożne zabezpieczenie się przed niepomyślnymi zdarzeniami…

„Jezus nie zachęca nas do naiwności. Chce, byśmy kochali. A do prawdziwej miłości potrzebne są i serce, i rozum.”ks. Jerzy Szymik

„Roztropność uzdalnia rozum do rozeznawania w każdej okoliczności naszego prawdziwego dobra.”św Tomasz z Akwinu

Nie dawajcie psom tego, co święte…

Nie dawajcie psom tego, co święte…

Mt 7,6: Nie dawajcie psom tego, co święte.

Mt 7,6.12-14

Psy są w Biblii symbolem tego, co nieczyste, obrazem nędzy i odpychającego ubóstwa, bo spożywały budzący odrazę pokarm. Nie dawano im pełnowartościowego pożywienia więc stale głodne włóczyły się w poszukiwaniu jedzenia i wzbudzały kulturową niechęć, gdyż były gotowe żywić się ludzkim ciałem (1 Krl 14,11; 2 Krl 9,10). Nazwanie kogoś psem było mocną zniewagą, ponieważ powszechnie uważano je za zwierzę, które potrafi zjeść wymiociny (Prz 26,11). Jezus mówi, że tego, co święte, tego co pochodzi od Boga: szczególnego Słowa rhema, powołania, głębokich wewnętrznych przeżyć wiary, tajemnic nadziei i intymności miłości nie wolno dzielić z tymi, którzy nie umiejąc docenić pereł. Bezczeszczą świętość swoją niewiarą czy zarozumiałością połączoną z głupotą, albo zawiścią gotową najpierw deprecjonować, szarpać złośliwym krytycyzmem lub deptać kpiną wartość, której skrycie pożądają, by obróciwszy się, zaatakować hejtem posiadacza perły.

„Czemu szatan jak nędzarz wszystkim dóbr zazdrości? Bo sam nic nie posiada prócz swojej własności.”Adam Mickiewicz

„Zazdrość gasi miłość w sercu jak woda ogień.”św Wincenty a Paulo

Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom

Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom

Mt 15,26: „On jednak odparł: Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom.”

Mt 15,21-28

W języku greckim są dwa słowa opisujące psy: dzikie, bezpańskie zwierzę (kyōn) oraz niewielkie pieski domowe (kynaria). Jezus używa drugiego określenia. A jednak nawet udomowiony psiak symbolizuje priorytety drugiej kategorii. Jest obrazem pogan, do których Jezus nie był posłany. Kobieta rozumie aluzję. Wie, że nie należy do narodu wybranego i nie czuje się obrażona uwagą, która wskazuje jej religijne konotacje. Jest jednak w rozpaczliwej sytuacji, więc mimo to, prosi natarczywie i z uniżeniem. Wykorzystuje słowa Jezusa o psiakach by pokornie zrównać swój status z pozycją domowych pupilków. Z determinacją argumentuje, że nawet im z sympatii lub litując się na ich skomlenie rzucane jest jedzenie drugiej kategorii. Jej postawę Chrystus nagradza nie tylko wysłuchaniem prośby ale i wielką, publiczną pochwałą jej wiary.

„Kobieta otrzymała od Jezusa coś, czego nie otrzymali inni uczniowie. Tym samym pokazuje nam, jak wielkie mogą być skutki wytrwałej modlitwy.” św. Jan Chryzostom

Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki

Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki

Łk 10,3: „Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki.”

Łk 10, 1-9

Jezus wysyłając uczniów z misją głoszenia Ewangelii wskazuje im sposób jej wykonania; postawę, której od nich oczekuje: łagodność. Jej symbolem jest owca. Obrazuje ona również prostotę, cierpliwość i potrzebę ochrony. To Pasterz dba o bezpieczeństwo owcy, broni przed drapieżnikami, pilnuje by się nie zgubiła, szuka dla niej najlepszych pastwisk. Nie jest rolą owcy przyprawiać sobie kły i pazury, by nabrać animuszu i wywalczyć sobie ekstra łupy – jak to robią wilki (wtedy nie mogłaby przeżuwać pokarmu – do czego jest powołana. Ruminatio = przeżuwanie to starożytna metoda powtarzania Słowa Bożego by przemieniało ono myślenie i działanie), lecz jest wezwana by iść ufając Mądrości Pasterza…

„Jak długo pozostajemy owcami, zwyciężamy; otoczeni niezliczoną gromadą wilków jesteśmy mocniejsi. Gdy jednak stajemy się wilkami – ulegamy, ponieważ jesteśmy pozbawieni pomocy Dobrego Pasterza. Wszak nie jest On pasterzem wilków, ale owiec.” św. Jan Chryzostom