Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie

Łk 2,12: „A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie.”

Łk 2,1-14

„Bóg mówi wyraźnie do nas tej nocy: to jest dla was znak. Jeśli chcecie do Mnie trafić, ta stajnia i ten żłób wyznaczają drogę. Orientujcie się na uniżenie, na pokorę. Trzy korekty naszego wzroku, jakich Pan dokonuje tej nocy. Uczymy się widzieć Jego samego, uczymy się widzieć siebie i uczymy się rozumieć czas, w którym żyjemy. Pierwsza mocna korekta uświadamia, jak Pan inaczej widzi. Cała liturgia niebieska jest skoncentrowana na stajni. To miejsce, które Pan wybiera dla siebie. Aniołowie śpiewają „chwała Bogu na wysokościach”, Który uniżył się tak, że chyba bardziej uniżyć się nie da. Druga korekta dotyczy widzenia siebie: Jezus urodził się w Betlejem ale nikt Go tam nie przyjął, nikt nie rozeznał wartości tej nocy, nie poznał się na Bogu tej nocy. Rozpoznali pasterze, zostawieni gdzieś na boku, na peryferiach. Dlaczego oni? Bo Pan widzi serce. Liczy się to, co jest we wnętrzu, wewnętrzne spotkanie z Bogiem – On się nie daje oszukać naszą zewnętrzną autoprezentacją. I ostatnia korekta dotyczy czasu. Kto wie czy nie najważniejszym słowem tej nocy jest słowo „dziś”. To, co szare, przeciętne i zwykłe Bóg czyni najważniejszym dniem w życiu. Zmienia zupełnie jego znaczenie. Nic nie zrobicie z wczorajszym dniem. Tu i teraz należy do nas i należy do Niego, i jest przestrzenią spotkania.” apb. Grzegorz Ryś

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments