jak pewna uboga wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki

Łk 21,2: „Zobaczył też, jak pewna uboga wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki…”

Łk 21,1-4

Jezus wyławia z tłumu niezwykły gest i wyraz wiary człowieka. Koncentruje uwagę na wdowie, jej ogromnej odwadze i ufności, która umożliwia jej przekroczenie własnego lęku i w całości oddanie się Bogu…

„Uboga wdowa jest symbolem bezbronności. Symbolem człowieka doświadczonego przez życie, ubogiego w tym sensie, że nie pokłada już nadziei w tym, co ludzkie, wymierne, bo wie, jak bardzo jest to kruche. To symbol kogoś, kto przeszedł przez ból straty, osamotnienia. Takie ubóstwo czyni hojnym, to znaczy otwartym, wielkodusznym, szalonym w ufności. Po różnych doświadczeniach człowiek maleje, to znaczy, staje się ubogi duchem. Nie pokłada całej nadziei w dobrach tego świata, nie upatruje już w nich swojego poczucia bezpieczeństwa, uczy się żyć ze świadomością ich ulotności, choćby były to rzeczy najpiękniejsze i najbardziej wartościowe. Uboga wdowa jest symbolem człowieka wolnego. Bóg nie chce ani wiele, ani też mało, lecz wszystko, czym jesteśmy i co mamy. We wszystkim należymy do Boga. Bogactwem wdowy była zdolność patrzenia dalej, wyżej, głębiej, poza doczesność.” Józef Pierzchalski SAC

„Ach, tak byś chciała być bogatą, posiadać! Ale oprzeć się na tym, to jakby oprzeć się na rozpalonym żelazie! Zawsze zostaje po tym blizna! Chodzi o to, by nie opierać się na niczym, nawet nie na tym, co pomaga w pobożności. Nic—taka jest prawda.” św. Teresa z Lisieux

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments