cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci

Łk 9,25: „Bo cóż za korzyść dla człowieka, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?”

Łk 9,22-25

Dla wielu słowo „dusza” (hebr.nepeš [néfesz], gr.psyché) jest synonimem całości osoby, własnego wnętrza, ukrytego „ja”, ludzkiego obszaru wolności, miejsca zamieszkania wolnej woli. Określa się tak również wszystkie procesy wewnętrzne człowieka, w których skład wchodzą między innymi emocje, intelekt, czy procesy poznawcze i motywacyjne. Zawiera również pamięć i historię życia osoby. W miarę zatem trwania i wzrastania dusza zyskuje ciężar: wyborów, preferencji, upodobań – innymi słowy- nabiera kształtu, który w kontekście życia wiecznego – nie jest bez znaczenia…

„Dusza żywi się tym, z czego się cieszy.” św. Augustyn

„Współczesny człowiek używa zasad moralnych niczym ubrań. Dziś używa jednego zestawu zasad, a jutro użyje innego, podobnie jak przywdziewa białe spodnie do gry w tenisa, czarny garnitur na kolację, kąpielówki na plażę i nie zakłada nic, gdy wchodzi do wanny. Jego upodobania determinują jego zasady moralne, chociaż to jego moralne zasady powinny kształtować jego upodobania.” apb Fulton J. Sheen

„I garderoba duszy ma swoje żurnale.” Stanisław Jerzy Lec

„Wartość naszej duszy poznajemy po wysiłku, jaki czyni zły duch, by ją zgubić.” św. Jan M. Vianney

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments