wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo

J 12,24: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo.”

J 12,24-26

Jezus uczy praw życia duchowego i nie ukrywa potrzeby ofiary, aby upodabniać się do Niego. Być jak ziarno, które obumiera, to znaczy przestać stawiać samego siebie, swego 'ja’ i zachcianek na pierwszym miejscu. Oznaką, że ów przewrót kopernikański (z fiksacji cyrkulacji wokół siebie na krążenie wokół Boga i szukanie Jego woli dla mego życia) zaczyna się dokonywać – jest służba na rzecz innych. Obumieranie jest koniecznością by mogło pojawić się coś nowego, piękniejszego. Zakochani tracą swoją samotność na rzecz ubogacenia się osobowością i przeżywaniem drugiego. Rodzice tracą czas dla siebie lecz zyskują radość dzielenia życia z dziećmi. Gdy stracę coś dla Miłości, dla Boga – zawsze zyskuję.

„Miłość żywi się wyrzeczeniami; im bardziej odmawiamy sobie przyrodzonej satysfakcji, tym mocniej i bezinteresowniej kochamy.” św. Teresa z Lisieux

„Bardziej niż wszelkie czułości i pieszczotliwe słowa liczy się przykład, zapomnienie o sobie. To zapomnienie winno być owocem świętej wolności ducha.” św. Teresa od Jezusa

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments