Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego

Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego

J 14,23: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego…”

J 14,21-26

Tylko miłość jest szerokopasmową autostradą, na której w obie strony dokonuje się szczęśliwa wymiana. Bóg ofiarowuje człowiekowi miłość i łaskę, a gdy ten ją przyjmuje, budzi się w nim chęć i siła do spełnienia pragnień Boga…

„Gratia non tollit naturam sed perficit” –„łaska nie niszczy natury, lecz ją udoskonala.” św. Tomasz z Akwinu

„Zbudźmy się zanim będzie za późno. Spróbujmy zrozumieć, że miłość do nieba to jedyna droga do nieba. Widok nie jest w stanie nas przekonać ani ekscytujące uczucia nas nie nawrócą, ani nawet własne interesy nas nie zwyciężą. Spróbujmy zrozumieć, że nic prócz miłości do Boga nie jest w stanie nas przekonać, że On Jest, czy być Mu posłusznym. I pomódlmy się do Niego, Tego, który nam objawił, że miłość ku Niemu, wszystkie dobre rzeczy, które przewyższają ludzkie poznanie, wleje On do naszego serca przez miłość, którą do Niego czujemy. A my kochając Go ponad wszystko, dostąpimy realizacji obietnic, które przewyższają wszystko, czego moglibyśmy zapragnąć.” bł J.H Newman

wy – latoroślami

wy – latoroślami

J 15,5: „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami.”

J 15,1-8

Jezus porównuje się do krzewu. Jego pędami są ci, którzy pragną zakorzenić się w Słowie – a zatem sluchać Go. Latorośl szuka w krzewie sił życiowych: pobiera wodę i sole mineralne, oddaje związki organiczne, które wyprodukują liście, a więc trwa w relacji, dzieli się tym, czym żyje…

„Z tego powodu Ty, wielka i wieczna Trójco, jakby upojona i szalona z miłości ku swojemu stworzeniu widząc, że to drzewo nie może wydawać innych owoców jak owoce śmierci, ponieważ odłączyło się od Ciebie, życia, przychodzisz mu z pomocą z tą samą miłością, z jaką go stworzyłeś, wszczepiając Twoją boskość w martwe drzewo naszej ludzkości. O słodkie i rozkoszne wszczepienie! Ty, najwyższa słodyczy, raczyłeś się zjednoczyć z naszą goryczą; Ty, będąc blaskiem, złączyłeś się z ciemnościami; Tyś mądrością, a nie cofnąłeś się przed głupotą; Tyś życiem, a zespoliłeś się ze śmiercią; Ty nieskończony, połączyłeś się z nami śmiertelnymi! Kto Cię skłonił, byś mu zwrócił życie, skoro stworzenie wyrządziło Ci tak wielką zniewagę? Tylko miłość… dlatego wszczepienie to niszczy śmierć.” św. Katarzyna ze Sieny

Gdybyście Mnie poznali

Gdybyście Mnie poznali

J 14,7: „Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca.”

J 14,7-14

Poznanie (gr.ginosko) to w Biblii coś innego jak wiedza (oida). Św Jan użył słowa, które wskazuje na współżycie, obcowanie płciowe, relacje między małżonkami i próbuje w ten sposób oddać hebrajski termin jodea/jada/lada’at oznaczający intymne obcowanie, ścisłą więź, relację egzystencjalną, osobową, całkowite przylgnięcie aż do zjednoczenia.

„Poprzez poznanie Pana widoczna staje się droga mojego życia. Siłą pociągającą do patrzenia na Niego, czyli kontemplacji, jest poznanie Boga: cierpliwe, wytrwałe, codzienne. Ten, którego poznam zamieszka we mnie, ale i ja zamieszkam w Nim. Poznanie Boga jest niczym innym jak miłością. Jeśli chcę Go poznać, dojrzałem do tego, aby wszystko stracić. Nie można poznać Jezusa, nie rezygnując równocześnie z własnego myślenia i odczuwania jedynie według ciała. Poznanie Boga przez człowieka można porównać ze stworzeniem go na nowo.” Józef Pierzchalski SAC

„Stworzyłbym wszechświat jeszcze raz tylko po to, żeby usłyszeć, jak mówisz, że Mnie kochasz.” Jezus do św.Teresy z Avili

Niech się nie trwoży serce wasze… Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!

Niech się nie trwoży serce wasze… Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!

J 14,1: Niech się nie trwoży serce wasze… Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!

J 14,1-6

Jezus mówi te słowa zaraz po zapowiedzi, że Szymon Piotr się Go wyprze…Wie, że uczniowie- choć mają serca pełne deklaracji- nie są przygotowani na godzinę zamieszania i wewnętrznego zamętu. Nalega zatem, by Mu głęboko zaufali, zwłaszcza w czasie trwogi i cierpienia. Obiecuje im w niebie mieszkanie…To wiara zaprowadzi ich do domu Ojca bo ona jest zwycięstwem nad lękiem (J 16,33). Zwycięstwem nie własnymi siłami lecz mocą Tego, który jest większy od wszystkiego w świecie (1J 4,4). Jezus prosi uczniów o tę samą ufność, którą pokładają w Bogu, który przeprowadził naród wybrany przez morze, wiódł przez pustynię i idzie przed nimi nadal. On sam jest Drogą. A Droga ta wiedzie wcale nie z dala od zamętu, nie obok cierpienia, lecz pośród nich…

„Naucz mnie przyjmować śmierć jako Komunię.”Teilhard de Chardin

„Czas wiary jest czasem siewu. Nie dajmy się zwyciężyć zmęczeniu i aż do końca nie ustawajmy w pracy, lecz trwajmy, dopóki nie będziemy żąć tego, cośmy zasiali.”św Augustyn

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana

J 13,16: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana.

J 13,16-20

Nazywać Jezusa Panem i uważać się przed Nim za sługę (Ps 123,2) to znaczy nie wyprzedzać Go. Szukać Jego wskazówek i prowadzenia miast narzucać Mu własne plany. Starać się nie zasłaniać Go sobą, umniejszać się, zapominać o sobie po to, by On mógł we mnie rosnąć (J 3,30). I wreszcie – pozwolić Mu zajmować się wszystkim…

„Jeżeli pierwszym krokiem jest zrozumienie, że Bóg chce nam służyć, to drugim jest p o z w o l e n i e Mu, aby nam usługiwał. Byłoby wspaniałe: być obsługiwanym przez Boga. I tak jest. A mimo to człowiekowi trudno przyjąć służbę od Boga. Wolimy radzić sobie sami, pozostać niezależnym. I to jest śmieszne: odrzucać służbę, którą oferuje nam Bóg i uważać, że wtedy lepiej się nam powiedzie. To, co dzieje się na świecie jest konsekwencją tego, że nie chcemy, aby Bóg nam służył. Ważny element w ludzkim rozwoju polega na tym, aby, jak Piotr, powoli zaakceptować służbę od Boga, pozwolić Mu działać i kochać, i żyć w nas.” Wilfrid Stinissen OCD

„Pyszni zawsze są w ubóstwie i nędzy, gdyż łaska Moja odwraca się od nich.”Pan Jezus do św Faustyny(Dz1602)

Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą

Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą

Mk 16,17: „Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: nowymi językami mówić będą…”

Mk 16,15-20

Wszystko jest łaską… Dar wiary jest jak drabina, po której można się wspinać i sięgać po kolejne dary…

„Glossolalia, modlitwa językami, jest w sposób szczególny inspirowana przez Ducha Świętego. To modlitwa pod Jego natchnieniem, które znosi pewne zablokowanie wewnętrzne, otwiera człowieka na Boga, wyzwala zdolności, które nie występują na co dzień. Modlitwa staje się bardziej spontaniczna i entuzjastyczna, włącza się w nią cały człowiek (…). Staje się modlitwą bardziej „dziecięcą”. Jeżeli Duch Pana obdarzył kogoś takim charyzmatem, to powinien z niego w pełni korzystać(…). Jeżeli natomiast ktoś nie ma takiego daru, to niech nie rozpacza, gdyż „każdy ma swój własny charyzmat”. Zapewne ma inny dar, który powinien w sobie odkryć i służyć nim Kościołowi.” ks. prof. Józef Kudasiewicz

„Z tej przyczyny apostoł oświadcza: „Głosimy mądrość między doskonałymi”, nazywając” doskonałymi” tych którzy otrzymali Ducha Bożego i przez Ducha Bożego mówią wszystkimi językami, tak jak on sam również mówił.” św. Ireneusz z Lionu, Przeciw herezjom

nikt nie jest zdolny porwać czegokolwiek z ręki Ojca

nikt nie jest zdolny porwać czegokolwiek z ręki Ojca

J 10,29: „Ojciec mój jest większy niż wszystko i nikt nie jest zdolny porwać czegokolwiek z ręki Ojca.”

J 10,22-30

Słowa Jezusa są wyrazem głębokiej ufności, zawierzenia dobroci i wszechmocy Ojca. Temu, kto ukrywa się w Bogu, zło nie może uczynić krzywdy gdyż nieprawdziwych słów nie przyjmie. Nie da się zwieść bo Bóg jest światłem jego oczu. Jezus tak przylega do Ojca, że nie ma szczeliny, w którą mógłby wpełznąć lęk przed śmiercią, niepewność co do Bożej miłości czy niepokój przed przyszłością.

„Te słowa Hioba: „Choćby Bóg mnie zabił ja Mu ufać będę” czarowały mnie od dzieciństwa. Lecz długo mi zeszło, nim nabrałam takiej ufności. Teraz ją mam; Bóg mnie do niej natchnął, wziął mnie w ramiona i mnie jej nauczył…” św. Teresa z Lisieux

„Dlaczego masz się martwić o to, czy Pan Jezus chce cię doprowadzić do ojczyzny niebiańskiej przez pustynie czy też przez urodzajne pola, skoro przez jedne i przez drugie dochodzi się do szczęśliwej wieczności? Oddalaj od siebie wszelką nadmierną troskę, rodzącą się z prób, którym dobry Bóg chce cię poddać. Jeśli zaś nie jest to możliwe, nie myśl o tym i żyj zupełnie pogodzona z Bożymi zamiarami.” św. o. Pio

wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo

wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo

J 12,24: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo.”

J 12,24-26

Jezus uczy praw życia duchowego i nie ukrywa potrzeby ofiary, aby upodabniać się do Niego. Być jak ziarno, które obumiera, to znaczy przestać stawiać samego siebie, swego ‚ja’ i zachcianek na pierwszym miejscu. Oznaką, że ów przewrót kopernikański (z fiksacji cyrkulacji wokół siebie na krążenie wokół Boga i szukanie Jego woli dla mego życia) zaczyna się dokonywać – jest służba na rzecz innych. Obumieranie jest koniecznością by mogło pojawić się coś nowego, piękniejszego. Zakochani tracą swoją samotność na rzecz ubogacenia się osobowością i przeżywaniem drugiego. Rodzice tracą czas dla siebie lecz zyskują radość dzielenia życia z dziećmi. Gdy stracę coś dla Miłości, dla Boga – zawsze zyskuję.

„Miłość żywi się wyrzeczeniami; im bardziej odmawiamy sobie przyrodzonej satysfakcji, tym mocniej i bezinteresowniej kochamy.” św. Teresa z Lisieux

„Bardziej niż wszelkie czułości i pieszczotliwe słowa liczy się przykład, zapomnienie o sobie. To zapomnienie winno być owocem świętej wolności ducha.” św. Teresa od Jezusa

I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego

I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego

J 10,16: I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego.

J 10,11-18

Przepiękny jest obraz Boga – Pasterza. Troszczy się by owce miały obfite źródła, pastwiska i były bezpieczne. Pragnie je gromadzić w jedno stado. Szuka zagubionych, opatruje skaleczone, chorym przywraca siły. Chce, by każda owca z osobna i wszystkie razem słuchały Jego Głosu, by nie niszczyły Jego pastwisk, nie odpychały i nie przepędzały słabszych (Ez 34,16-22). Jezus wyraża uczucia Ojca, który dla każdego człowieka zamierzył dobro, opiekuje się, na wszystko ma baczenie…

„Twoje owce znajdą paszę, każdy bowiem, kto idzie za Tobą z sercem prostym, otrzyma pożywienie na pastwiskach wiecznie żyznych. A jakaż jest pasza owiec, jeśli nie wewnętrzne radości w raju wiecznie zielonym? Istotnie, paszą dla Twoich wybranych jest oblicze Boże zawsze obecne. Kto je kontempluje wytrwale, nasyca swego ducha wiekuistym pokarmem życia… Spraw, o Panie, abym szukał tej paszy, bym pożądał radowania się ze wszystkimi mieszkańcami nieba, niech moje pragnienie rozpali się żarliwością dla rzeczy niebieskich: tak bowiem miłować to znaczy już udać się w drogę.”św Grzegorz Wielki

są duchem i są życiem

są duchem i są życiem

J 6,63: „Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem.”

J 6,55.60-69

„Ponieważ w Piśmie znajdują się słowa życia wiecznego (J 6,68); jest ono zatem napisane, nie tylko po to, żebyśmy wierzyli, ale także, abyśmy mieli życie wieczne, w którym będziemy widzieć, kochać i gdzie nasze pragnienia będą spełnione. A kiedy nasze pragnienia zostaną spełnione, naprawdę poznamy miłość przewyższającą wszelką wiedzę i wtedy będziemy napełnieni całą Pełnią Bożą (Ef 3,19). To do tej pełni boskie Pismo stara się nas wprowadzić; w tym celu, w tej intencji święte Pismo musi być studiowane, nauczane i usłyszane.” św. Bonawentura

„Przyjdź, przyjdź, o najmilszy Duchu!” Duchu dobroci! Podziwiam Cię, gdy wychodzisz z łona Ojca, a wchodzisz w pierś Słowa, a następnie z serca Słowa przychodzisz do nas na ziemię. Z łona Ojca przynosisz nam moc, a z serca Słowa miłość najżarliwszą.” św. Maria Magdalena de Pazzi

„Ewangelię trzeba kochać, trzeba ją wciąż na nowo odczytywać, by ducha Ewangelii, tym samym i Jezusa, w życie wprowadzać.” św. Urszula Ledóchowska