upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu

Łk 17,16: upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Łk 17,11-19

Można doświadczyć wspaniałych i nadzwyczajnych łask od Boga i nie pomyśleć nawet by podziękować Dawcy daru. Doznane dobro okazało się czymś, co się po prostu należało. Słowami proroka Ozeasza Bóg skarżył się na egoizm człowieka, jego koncentrację na sobie:”miłość twa podobna do rosy, która prędko znika„(Oz 6,4). Jedna na dziesięć osób jest wdzięczna-to znaczy potrafi dostrzec i uwielbić Boga w otrzymanej łasce. Samarytanin wraca z pragnieniem, by odpowiedzieć na uzdrowienie jakimś gestem wzajemności i dziękuje Temu, który dla niego stał się narzędziem Bożej miłości. Pozostałych dziewięciu uznało raczej, że ich życie wreszcie wróciło do normy. Powinno przecież układać się tak, by wszystkie oczekiwania były spełnione a potrzeby zaspokojone.

„Niewdzięczność jest jak wiatr gorący, który wysusza źródła dobroci Bożej, rosę miłosierdzia i strumienie łaski.”św Bernard z Clairvaux

„Wdzięczność jest jednym z oblicz pokory. Człowiek arogancki uważa, że nie jest winien nic nikomu.”św Leon Wielki

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments