Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami

Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami

Łk 24,32: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?”

Łk 24,13-35

Bóg jest obłokiem i ciemnością dla ludzkiego rozumu. Jezus zaś Światłem które objawia tajemnice, wyjaśnia zawiłości. Modlitewny dialog z Nim, przyjmowanie Go w Eucharystii sprawia, że serce zostaje pobudzone i ożywione. Zaczyna pragnąć rzeczy duchowych.

„Jak bardzo jestem daleki od tego, Boże mój, by działać zgodnie z tym, co dobrze rozumiem! Serce moje gubi się, goniąc za marnymi cieniami, uznaję to. Wydaje się, jakbym przenosił każdą inną rzecz nad zjednoczenie z Tobą. Jestem gotowy oddalić się, a często nawet modlitwa jest mi trudna; nie ma nawet jednego roztargnienia, którego bym nie przenosił nad myśl o Tobie. Udziel mi łaski, o Ojcze, abym się wstydził tej mojej nędzy. Wyzwól mnie z tego stanu opieszałości i oziębłości, w jakim się znajduję, i udziel mi siły, abym dążył do Ciebie całym sercem. Naucz mnie miłować rozmyślanie, czytanie duchowne, modlitwę. Naucz mnie kochać to, co przez całą wieczność ma przywiązać do Ciebie moją duszę.” bł. J. H. Newman

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi

Mt 11,25: „W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi.”

Mt 11,25-30

„Wysławiać (gr. eks-omologein) – oznacza głosić, publicznie obwieszczać. Aramejskie słowo ‚Abba’ odpowiada naszemu czułemu zawołaniu „tato”. Jest to pierwszy bełkot niemowlęcia. Słowo pełne prostoty i pierwotne wyraża typową potrzebę człowieka: przyjemność komunikowania się z innym. ‚Abba’ jest słowem pełnym miłości, którym Syn zwraca się do Ojca. Jego słodycz rozumie tylko ten, kto je wypowiada i ten, kto słucha. Wyraża tajemnicę Boga, który jest Ojcem i Synem w jednej jedynej Miłości. Słowo to znajduje się w centrum chrześcijaństwa. Duch Syna wlany w nasze serca woła w nas „Abba” (Rz 5,5; 8,15). Wierzący jest tym, który poznał i uwierzył miłości, jaką Bóg ma względem niego (1 J 4,16; J 17,21).” Silvano Fausti SJ

„Najmilsza Mi jest dusza ta, która wierzy mocno w dobroć Moją i zaufała Mi zupełnie; obdarzam ją swoim zaufaniem i daję jej wszystko, o co prosi.” Pan Jezus do św. Faustyny (Dz. 453)

odmówił modlitwę dziękczynną, a następnie przekazał je siedzącym

odmówił modlitwę dziękczynną, a następnie przekazał je siedzącym

J 6,11: „Jezus natomiast wziął chleby, odmówił modlitwę dziękczynną, a następnie przekazał je siedzącym. Podobnie postąpił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał.”

J 6,1-15

Jest pełnia i obfitość w Bogu. Każde dobro, jakie otrzymujemy i wszelki wspaniały dar pochodzą od Ojca świateł, który jest niezmienny w pragnieniu dawania i stały w niezmierzonej dobroci (Jk 1,17). Jezus ma pewność i ufność w Boże zaopatrzenie, które zdolne jest każdego napełnić do sytości. Wiara, że Ojciec troszczy się o potrzeby swoich dzieci jest dla Niego inspiracją i źródłem dziękczynienia…

„Ilekroć zbliżamy się do źródła i – by lepiej to ująć – ogromnego morza Boskiego Sakramentu Ołtarza, przystępując do niego z wiarą, z miłością i czystością, dusza nasza spoufala się z Bogiem i zachowuje się jak ryba w morzu. O Boże! Ona znajduje się na środku tego Boskiego morza. Gdziekolwiek się obróci, gdziekolwiek jest, gdziekolwiek spocznie wszystko jest Bogiem.” św. Weronika Giuliani

z niezmierzonej obfitości udziela mu Ducha

z niezmierzonej obfitości udziela mu Ducha

J 3,34: „Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a z niezmierzonej obfitości udziela mu Ducha.”

J 3,31-36

Duch Święty jest obietnicą dla każdego, kto chce dzielić się swoją wiarą w Jezusa, jest źródłem niewyczerpanym, natchnieniem nieskończonym.

„O Duchu Święty, Ty ukazujesz nam, co powinniśmy czynić, aby podobać się Trójcy. Mówisz wewnętrznie przez natchnienia, a zewnętrznie przez przepowiadanie słowa i ostrzeżenia, które zawsze pochodzą od Ciebie, ponieważ nikt nie może wypowiedzieć słodkiego i miłego imienia Jezus, jeśli Ty go nie pobudzisz. Tyś jest rozdawcą skarbów, jakie kryją się na łonie Ojca, Ty jesteś skarbnicą rad wymienianych między Ojcem a Słowem. Ty jesteś laską, która uderzając w skałę wydobywa z niej wodę nasycającą wszystkie stworzenia. Upusty niebieskie zawsze są otwarte, by spuszczać na ziemię łaskę, lecz my nie mamy otwartych ust pragnienia, aby ją przyjąć.” św. Maria Magdalena de Pazzi

„Jeśli w człowieku nie ma pytania, w Duchu Świętym nie ma odpowiedzi.” św. Hildegarda z Bingen

Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu

Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu

J 3,18: Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu.

J 3,16-21

„Mamy gdzieś w sobie zaszytą bezwarunkową sprawiedliwość Boga, który zemści się za każdy grzech. Boimy się Go, unikamy, odkładamy spotkanie z Nim bo skoro mogę przyjść dopiero wtedy, gdy będę czysty, to teraz nawet do Niego nie podchodzę. Przecież wiem, jak żyję i nie chcę być potępiony. Nie zbliżam się do światła. Albo rzadko (na święta), gdy staram się idealnie żyć, oczywiście coś mi nie wychodzi i wtedy się załamuję i odpadam. Grzeszę, więc idę w świat, a jak się kiedyś poprawię i będę doskonały, to wrócę. Nigdy nie wrócisz, bo nigdy nie będziesz doskonały. Sam się nie udoskonalisz, sam się nie usprawiedliwisz i sam nie zapłacisz za to wszystko, co się stało z twojego wyboru. Jezus znowu dzisiaj zabrał moje wszystkie porażki na krzyż. Kiedy jeszcze byłem grzesznikiem, Bóg posłał Syna abym mógł mieć szansę ocenić swoje dotychczasowe życie i odwrócić się od grzechu, który mnie więził na łańcuchu. Abym mógł za darmo stawać przed Bogiem, abym mógł zbliżać się do światła, kimkolwiek jestem.”Tomasz Jacewicz