Ujrzał i uwierzył

J 20,8: „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Są chwile, która budzą wiarę. Znaki, które przekonują. Pasterze otrzymują wieść od aniołów i biegną zobaczyć niemowlę leżące w żłobie. Kilkadziesiąt lat później rolę zwiastuna nadzwyczajnych wieści przejmie Maria Magdalena. Piotr i Jan pobiegną zobaczyć pusty grób. Jan jest tym, który ujrzał to samo, co Piotr: „leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu”(J 20,7) i uwierzył. Piotr usiłował wszystko zrozumieć i nic z widoku nie pojął. Jan zaś pragnął uwierzyć, chciał, by to była prawda. Nienaruszone, nieodwinięte płótna, leżące jak gdyby ciało zniknęło spomiędzy nich, wystarczyły mu za dowód.

„Wyznanie prawdziwej wiary otwiera myśli i serca na niewyczerpaną tajemnicę Boga, który przenika egzystencję człowieka.” Benedykt XVI

„Nasza siła polega na „życiu z wiary”, a nie na życiu z uczucia.” św. Rafał Kalinowski

Subscribe
Powiadom o
guest

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments