raduje się duch mój w Bogu

Łk 1,47: „i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.”

Maryja ma serce pełne wdzięczności. Wielu w Jej położeniu nie widziałoby powodów do radości. Żyje w małej wiosce na marginesie Palestyny. Nie przelewa jej się – należy do najuboższych, ogranicza się do rzeczy najpotrzebniejszych. Wszystko zdobywa pracą własnych rąk. A jednak jest pełna radości. Dlaczego? Bo nie pozwala by ziemskie kryteria szczęścia kształtowały jej poczucie wartości. Przegląda się w oczach Boga, który ją umiłował i wybrał. A gdy człowiek czuje się kochany, cały otaczający świat jawi mu się tak piękny i wspaniały, niezależnie od tego, gdzie jest i ile posiada… Pogoda ducha Maryi jest czymś trwałym gdyż jej źródłem jest Bóg, który nie zmienia zdania, jest wierny. Obiecał swą przychylność wierzącym (Abrahamowi i jego potomstwu Łk 1,55 i Rz 4,16) na wieki.

„Radosne serce to naturalny wynik serca płonącego miłością.” św. matka Teresa z Kalkuty

„Bóg jest radością dlatego przed swój dom wystawił słońce.” św. Franciszek z Asyżu

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments