bez Niego nic się nie stało, co się stało

bez Niego nic się nie stało, co się stało

J 1,3: „Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało.”

Słowo Boga ma stwórczą moc. Gdy wyrzekł: „Niechaj się stanie światłość! Stała się światłość.” (Rdz 1,3). Słowo nigdy nie wraca do Boga bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co On chciał uczynić, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa (Iz 55,11). Trwa na wieki, żywe jest i skuteczne (Hbr 4,12). Prędzej czy później wszystko zostanie Mu poddane (1 Kor 15, 24-28) i to Ono będzie sądzić człowieka w dniu ostatecznym (J 12,48).

„Jedno Słowo wypowiedział Ojciec, którym jest Jego Syn i to Słowo wypowiada nieustannie w wieczystym milczeniu; w milczeniu też powinna słuchać go dusza.” św. Jan od Krzyża

„Słowo Boga, którym jest sam Bóg, Syn Boga, stało się człowiekiem, aby wyzwolić ludzi od wiecznej śmierci. Uniżył samego siebie, aby doświadczyć naszej natury, a jego godność została umniejszona. Pozostając sobą i przyjmując to, kim nie był, zjednoczył naszą naturę niewolnika ze swoją naturą równą Bogu Ojcu…” św. Leon Wielki

udał się w strony Galilei

udał się w strony Galilei

Mt 2,22: „Otrzymawszy zaś we śnie nakaz, udał się w strony Galilei.”

Józef jest człowiekiem o wielkiej duchowej wrażliwości i posłuszeństwie woli Bożej. Gdy lęk przed rządami Archelaosa zakłóca pokój jego serca i wpływa na decyzje co do kierunku wędrówki, wylewa swoje obawy i wątpliwości na modlitwie wieczornej. Od Boga oczekuje pomocy i wskazówek. A Bóg mu odpowiada w znajomy sposób. Pobożny Żyd modlił się co najmniej 3x dziennie. Stan uciszenia w Bogu – owoc głębokiej, wieloletniej modlitwy to charakterystyczna cecha człowieka sprawiedliwego.

„Układam plany na dalsze moje życie i ze względu na nie obmyślam życie obecne. Jestem jednak w głębi przeświadczona, że zdarzy się coś takiego, co wyrzuci na śmietnik całe moje planowanie. Istnieje stan uciszenia w Bogu, całkowitego odprężenia wszystkich sił duchowych, w którym niczego się nie planuje, o niczym nie decyduje, nic nie działa, lecz całą przyszłość stawia do dyspozycji woli Bożej, poddając się zupełnie losowi.” św. Teresa Benedykta od Krzyża

Duch Święty objawił mu, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza

Duch Święty objawił mu, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza

Łk 2,26: Duch Święty objawił mu, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza.

Symeon był człowiekiem prawym, cieszącym się wyjątkową relacją z Bogiem. Duch Święty spoczywał na nim i tworzył w nim stały modlitewny dialog, inspirował myśli i działanie. Dlatego mógł znaleźć się we właściwym miejscu i czasie by przeżyć spotkanie z Chrystusem. Imię Symeon oznacza „Bóg wysłuchał” (hebr. szim on). Bóg wysłuchał pragnień jego serca. Otwartość na działanie Ducha Świętego umożliwiła Bogu podtrzymanie w nim ognia wiary, nadziei i miłości. Wieloletnie oczekiwanie na realizację duchowego objawienia zbudowało w świątyni jego serca kolumny wytrwałości i odporności na zwątpienie.

„Szukasz towarzystwa przyjaciół, których rozmowy, serdeczność ułatwią ci znoszenie wygnania na tym padole, chociaż nawet przyjaciele niekiedy zdradzają. Nie wydaje mi się to czymś złym. Ale… czemu nie szukasz, codziennie coraz usilniej, towarzystwa oraz rozmowy z tym Wielkim Przyjacielem, który nigdy nie zdradza?”św Josemaria Escriva

Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu

Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu

Mt 2,13: anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie i rzekł: Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu;

„Józef wykonuje ten rozkaz dosłownie tak jak anioł mu przekazał. Mateusz używa identycznych słów, zapisując nakaz anioła i wykonanie nakazu przez Józefa! Józef był sprawiedliwym, czyli nazywając go językiem tradycji żydowskiej: cadykiem. Cadyk nie poddaje w wątpliwość Słowa Boga lecz wykonuje jak przykazanie. Etymologia słowa ‚przykazanie’ (hebr. micwa) łączy się z hebr. „cawach” , czyli nakaz, rozkaz, dać polecenie. Bezwzględne posłuszeństwo jest cechą aniołów i cadyków-ludzi sprawiedliwych. Posłuszeństwo, które wyraża się w większym zaufaniu do Objawienia niż do własnego intelektu.”Augustyn Pelanowski OSPPE

„Posłuszeństwo jest prawdziwą ofiarą całopalną, jaką składamy Bogu na ołtarzu swego serca.”św Filip Neri

„To, czego Bóg chce od Ciebie, jest zawsze słuszne i dobre. Bierzmy się do dzieła!”św. o. Pio

Ujrzał i uwierzył

Ujrzał i uwierzył

J 20,8: „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Są chwile, która budzą wiarę. Znaki, które przekonują. Pasterze otrzymują wieść od aniołów i biegną zobaczyć niemowlę leżące w żłobie. Kilkadziesiąt lat później rolę zwiastuna nadzwyczajnych wieści przejmie Maria Magdalena. Piotr i Jan pobiegną zobaczyć pusty grób. Jan jest tym, który ujrzał to samo, co Piotr: „leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu”(J 20,7) i uwierzył. Piotr usiłował wszystko zrozumieć i nic z widoku nie pojął. Jan zaś pragnął uwierzyć, chciał, by to była prawda. Nienaruszone, nieodwinięte płótna, leżące jak gdyby ciało zniknęło spomiędzy nich, wystarczyły mu za dowód.

„Wyznanie prawdziwej wiary otwiera myśli i serca na niewyczerpaną tajemnicę Boga, który przenika egzystencję człowieka.” Benedykt XVI

„Nasza siła polega na „życiu z wiary”, a nie na życiu z uczucia.” św. Rafał Kalinowski