Przymnóż nam wiary

Łk 17,5: „Apostołowie prosili Pana: Przymnóż nam wiary!”

Widząc, czego Jezus dokonuje dzięki wierze i zjednoczeniu z Bogiem, apostołowie widzą słabość swej wiary i proszą Jezusa by temu zaradził. On jednak pokazuje im tylko potencjał wiary i radzi uczyć się wytrwałości i woli wzrostu od ziarna. Wiara jest więc jak roślinka – nie od razu staje się drzewem. Rośnie pośród doświadczeń, zakwita w wierności, a owocuje służbą.

„Oto szczyt wiary naszej – wierzyć w miłość Boga, a wierzyć niezłomnie, nawet wśród doświadczeń i ciemności. Wówczas dusza 'nie zatrzymuje się już przy swych upodobaniach i uczuciach. Nie jest ważne dla niej to, czy Boga czuje, czy też nie, czy Bóg obdarza ją radością, czy cierpieniem. Ona wierzy w Jego miłość’. Lecz aby dojść do takiej niezłomnej wiary, trzeba ćwiczyć się w niej i prosić: Panie, „przymnóż nam wiary!” (Łk 17, 6).” bł. Elżbieta od Trójcy Świętej

„Wierzącym nie jest ten, kto uważa, że Bóg może uczynić wszystko, ale kto ufa, że wszystko otrzyma.” św. Jan Klimak

Subscribe
Powiadom o
guest

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments