a kto wami gardzi, Mną gardzi

a kto wami gardzi, Mną gardzi

Łk 10,16: „Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi.”

Jezus przekazuje uczniom swe Słowa w depozycie… Powie później św. Paweł:

„spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących, skoro świat nie miał tyle mądrości by rozpoznać Boga z Jego dzieł.”(1Kor 1,21)

Rozum ludzki nie skorzystał z szansy i nie pozwolił się przeniknąć Bożą mądrością. Wysłał więc Bóg swego Syna, by pokazał przykładem życia, jaki Jest i Kim Jest. I potwierdził Jego naukę wieloma cudami. Lecz i Syna świat odrzucił. Uczniowie więc nie mają spodziewać się laurów. Jezus stara się ich umocnić.

„Słuchajmy Ewangelii tak, jak gdyby Pan był tu obecny. Wszystkie cenne słowa, jakie padały z Jego ust, są przecież dla nas zapisane i dla nas przechowane. Będzie ona odczytywana również dla naszych potomnych, i to aż do końca świata. Pan jest w niebie, ale również i tutaj jest prawda Pańska.” św. Augustyn

„Każdy wierzący chrześcijanin w pewnym sensie poczyna i rodzi w sobie Słowo Boże.” św. Ambroży

Ujrzycie niebiosa otwarte

Ujrzycie niebiosa otwarte

J 1,51: „Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego.”

Jezus mówi o sobie symbolicznie jako o ucieleśnieniu drabiny Jakubowej (zob. Rdz 28,12-13). A więc odsłania uczniom, że jest jedynym Pośrednikiem, który łączy niebo z ziemią, tylko przez Niego mamy dostęp do Ojca. On łączy w sobie naturę boską i ludzką. Jest na ziemi odblaskiem chwały Boga i odbiciem Jego istoty (Hbr 1,3). Woli Jezusa oraz wyznaczonej przez Niego drodze podporządkowane są zastępy aniołów.

KKK 1026: Jezus „otworzył” nam niebo przez swoją Śmierć i swoje Zmartwychwstanie.

KKK 1025: Żyć w niebie oznacza „być z Chrystusem” (J 14,3; Flp 1,23; 1Tes 4,17). Wybrani żyją „w Nim”, ale zachowują i – co więcej – odnajdują tam swoją prawdziwą tożsamość, swoje własne imię (Ap 2,17).

„Żyć, to być z Chrystusem; tam gdzie jest Chrystus, tam jest życie i Królestwo.” św. Ambroży

„Jak góry piętrzą się dokoła i ochraniają położone w nich doliny, tak święci aniołowie stoją wokół i nas chronią.” św. Albert Wielki

nie ma miejsca gdzie by głowę mógł oprzeć

nie ma miejsca gdzie by głowę mógł oprzeć

Łk 9,58: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć.”

Człowiek, który zgłasza się na ochotnika i chce być uczniem nie zna swojego serca. Jezus, pokazując mu swój wędrowny styl życia, brak stabilizacji i oparcia w rzeczach materialnych naprowadza go, by uświadomił sobie własne potrzeby. Jest i drugie znaczenie Jezusowej skargi. Mówią święci, że mało jest dusz, które chcą żyć stale w prawdzie przed Bogiem i nie uciekają od trudnych rozrachunków z sumieniem. Jezus odpoczywa w duszy czystej i pokornej.

„Lisy mają jamy i ptaki powietrzne gniazda, a Syn Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił”. Lecz gdzie nie ma? W wierze twojej. Albowiem lisy jamy mają w sercu twoim, jesteś podstępny, ptaki powietrzne mają gniazda w sercu twoim, jesteś pyszny. Podstępny i pyszny jesteś, nie pójdziesz za mną. Jak możesz iść podstępny za prostotą.” św. Augustyn

„Tyś mieszkaniem miłym dla Mnie, w tobie odpoczywa Duch Mój.” Pan Jezus do św. Faustyny(Dz 346)

a powiemy, żeby ogień spadł z nieba

a powiemy, żeby ogień spadł z nieba

Łk 9,54: „Jakub i Jan rzekli: Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i zniszczył ich?”

Samarytanie, z powodu narosłych latami nieporozumień nie kwapią się do przenocowania grupy Żydów. Uprzedzeni do nich kulturowo i religijnie „Synowie gromu”, gwałtownie reagują na niegościnność z ich strony. Sytuacja zdaje się potwierdzać prawdziwość stereotypu: 'Samarytanie to bezbożnicy’. Do naturalnie pojawiających się emocji: poczucia odrzucenia i upokorzenia ze strony ludzi, których uważają za gorszych od siebie, rozczarowania, gniewu i chęci odwetu bracia dorabiają „ideologię”. Są przekonani, że Bóg z pewnością jest nie mniej niż oni oburzony zlekceważeniem swego wysłannika- Mesjasza i wystarczy tylko jedna ich gorąca modlitwa by dał temu wyraz paląc całe miasto. Nim jednak od uczuć przejdą do czynów – pytają Jezusa. A On zabrania im modlić się o zniszczenie ludzi…

„Spośród wszystkich namiętności gniew całkiem widocznie przeszkadza posługiwaniu się rozumem.” św. Antoni z Padwy

Kto jest najmniejszy ten jest wielki

Kto jest najmniejszy ten jest wielki

Łk 9,48: „Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki”

Być małym to zadowalać się świadomością, że Bóg mnie kocha i widzi. Nie szukać swojej wartości lub sposobów jej zwiększenia w oczach ludzi.

„Jedyną rzeczą, której się nie zazdrości, jest ostatnie miejsce. I tylko ono nie wzbudza próżności, nie jest utrapieniem dla ducha. Jednakże „człowiek nie ma władzy nad swoją drogą” i niekiedy łapiemy się na tym, że pragniemy tego, co błyszczy. Uznajmy się więc pokornie za tych, których Bóg musi podtrzymywać w każdej chwili. Kiedy tylko zobaczy, że jesteśmy przekonani o swojej nicości, poda nam rękę. Później, jeśli znów próbujemy dokonać czegoś wielkiego, nawet pod pozorem żarliwości, Jezus zostawia nas samych. „Lecz gdy tylko powiedziałem: zachwiał się mój krok, umocniło mnie zaraz twe miłosierdzie, Panie”. Tak, wystarczy się upokorzyć, znosić spokojnie swe ułomności: oto prawdziwa świętość! Biegnijmy na końcu. Nikt nie będzie się o to miejsce wykłócał…” św.Teresa od Dzieciątka Jezus