I oto przynieśli Mu

Mt 9,2: „I oto przynieśli Mu paralityka, leżącego na łożu.”

Bywa, że człowiek ciężko choruje przez własne przekonania życiowe: „nie mogę popełnić błędu, pozwolić sobie na ośmieszenie, muszę być doskonały, wielkim czynem udowodnić swoją wartość inaczej jestem nikim”. Te nastawienia paraliżują lękiem, blokują działanie, czynią niewolnikiem zmiennych opinii, humorów i życzeń innych, okradają z poczucia wartości, radości z tego, że jestem = fundamentalnego daru Bożego i dziedzictwa człowieka. Jezus najpierw diagnozuje grzech: brak ufności wobec Boga, poleganie wyłącznie na sobie, bałwochwalstwo opinii ludzkiej. A gdy go odpuszcza, woła, by na przekór fałszywym postawom zaufać Mu, wstać i iść!

„Dlaczego nieczuli jesteśmy na dobrodziejstwa płynące z sakramentu pokuty? Dlatego, że nie poszukujemy tajemnicy miłosierdzia Bożego, które w nim nie ma granic.” św. Jan M. Vianney

Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments