Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama

Łk 16,22: „Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany.”

Jezus mówi przypowieść do ludzi religijnych. Ubiera w metaforę obraz dwóch twarzy jednego człowieka. Bogacz stroi się w sprawiedliwe czyny i usiłuje mieć miłe, bezproblemowe życie. Nie chce znać prawdy o cierpieniu, prawdy o sobie. Nie ma litości wobec wstydliwej, poranionej, żałosnej części siebie – żebraka. Wyrzucił go poza bramę świadomości. Pewnie irytuje go każdy, kto go przypomina. Lecz Bóg zna tylko biedaka. To on ma imię – a więc tożsamość i szansę na niebo – choć psy (biblijny symbol zmysłów, przyjemności, nieczystości, grzechu) liżą mu rany, kojąc je na chwilę. Miłosierdzie Boże jest dla biedaków, nie bogaczy.

„O biedni, którzy nie korzystają z cudu miłosierdzia Bożego; na darmo będziecie wołać, ale będzie już za późno.” Pan Jezus do św.Faustyny, Dz1448

Subscribe
Powiadom o
guest

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments